Mediteren thuis: een onmogelijke zaak?

Heb je wel eens een instructieboekje gelezen over mediteren?

Ik wel en ik wilde het ook zo graag thuis een plek geven en begon ijverig aan de voorbereidingen: bel afzetten, telefoon uitschakelen, zorgen dat je geen afspraken hebt voor dat speciale moment voor jezelf en dan een fijne sfeer om je heen scheppen: kaarsje aan, wierookje opsteken, meditatief muziekje op de achtergrond en het meditatiekussen midden in de ruimte gelegd. Ik was er helemaal klaar voor……

De honden waren niet thuis, die waren met mijn vriend meegegaan toen hij boodschappen ging doen. Ik had écht het rijk voor mezelf.

Ik zit en begin op mijn ademhaling te letten, ik merk dat ik regelmatig afdwaal en allerlei lijstjes in mijn hoofd maak van hetgeen ik nog moet doen: mails beantwoorden (welke ook weer?), een telefoontje plegen, een kaartje schrijven voor een zieke vriend die pas is opgenomen….’wat zal ik schrijven, waarin vindt hij troost?’ vliegt er door me heen….oh ja, wel bij de les blijven….en doorgaan met tellen, van 1 tot 10 en opnieuw beginnen…..48, 49, 50…oh jeeh, ik ben weer op hol geslagen: terug naar één…

Dan ruik ik een onvoorstelbare smerige brandlucht, ik open mijn ogen en zie tot mijn stomme verbazing dat de kat met haar staart boven de kaars hangt…haar haren zijn aan het verschroeien…ik geef een gil, de kat springt weg en stoot de fraaie oliebrander om die ik ook nog geïnstalleerd had. Grote vlek op het kleed was het gevolg.

Daarna was ik pas écht aan het mediteren toen ik ruim een uur bezig was om de schade aan het kleed te herstellen….

Mijn vriend kwam net thuis toen ik klaar was: “Fijn kunnen mediteren, zo zonder honden?”

“Ja, heel fijn” zei ik met een flinke lading in mijn stem.

Volgende keer doe ik het wel in mijn werkkamer, dacht ik bij mezelf, lekker ver weg in het bos waar ik niet gestoord kan worden.

Op 08-12-2011, categorie: Blog door Loek Knippels