Wint de Kerstboom het van de kerststal?

Mijn vader kwam voldaan thuis met iets wat in de verste verte niet eens leek op een kerstboom. Hij had in het bos een verwilderde den omgezaagd en die moesten wij maar zien op te tuigen als kerstboom.

Geld voor versieringen was er niet. We hadden net afgelopen week een doos met oude kerstspullen gekregen van mevrouw Vissers, de vrouw van de baas van mijn vader: Vissers Wegenbouw.

In die doos zaten vogeltjes met en zonder staart, maar ook een ooievaar en dat kwam goed uit, omdat mijn jongere broer Piet op eerste kerstdag jarig is. Hij is ons kerstkindje.

De boom kreeg een mooie plek in de hoek van de woonkamer. Met de 17 ballen en vogeltjes zag de boom er maar magertjes uit. Na veel gezeur mocht ik gekleurde, goedkope lampjes kopen. Ik was enorm blij omdat ik nu ook verlichting kon maken in de kerststal, die precies onder de boom kwam te staan.

 De kerststal opzetten was mijn taak binnen het gezin.

Ik trok naar buiten, zocht mos, takjes, stronken, wit zand, kiezelsteentjes en schiep op die manier een heel tafereel rondom de stal. Een stal die door mijn vader gemaakt was: van beukenhout en met echt riet gedekt. Er was zelfs een raampje in gemaakt. Nu lukte het me om met de gekleurde lampjes onderaan te beginnen waardoor ik één rood lampje door het riet van het dak naar binnen kon werken en was er sfeerverlichting in de stal.

Het hele tafereel trok alle aandacht: een pad van zand en kiezels in de richting van de stal, mos en echt gras waar de herders zaten en de schaapjes graasden.

Enkele stronken zorgden voor nog meer sfeer en echtheid.
Ik kon urenlang wegdromen bij ‘mijn’ stal met daarin die prachtig gekleurde beelden van Jozef en Maria en het kindje in de kribbe.

Eigenlijk was ik best jaloers op die Jezus. Die kreeg me toch een aandacht in het begin: eerst de herders, daarna zelfs drie koningen en engelen…nou, die heb ik nooit om me heen gezien.

Ik zit in de zesde klas van de lagere school en ik mag toelatingsexamen doen voor de middelbare school. Het hoofd van de school ziet me echter niet op de middelbare school omdat bij ons thuis een vakman meer op zijn plaats is.

Ik ben verdrietig, niemand begrijpt me en ik voel me enorm alleen.

Zittend in de rookstoel van vader, uitkijkend op de stal heb ik het gevoel contact te hebben met het kindeke in de kribbe. Tranen lopen over mijn wangen wanneer ik in stilte aan het kindje vraag om mij te helpen. Juist op dat moment flikkert het rode lampje op en knapt dan. Ik zie dit als een signaal dat het goed gaat komen en dat ik mijn toelatingsexamen in januari ga halen…

En zo geschiedde.

Je kunt je voorstellen dat de stal mij altijd is blijven inspireren.

Ook dit jaar zet ik hier thuis de stal op met prachtige papier-maché poppen.

En ook dit jaar zal ik kijken naar het kindeke nu het zo spannend is in mijn leven: ons Ardèche project staat al drie jaar te koop en nog steeds is er geen uitzicht. Dat betekent dat we ook het kasteeltje te koop hebben gezet waar we naar toe willen verhuizen om daar verder te werken aan onze levensopdracht.

Uiteindelijk willen we een cultuur-eilandje scheppen, zoals de grote filosoof dr. Rudolf Steiner in het begin van de vorige eeuw schreef. Een cultuur-eilandje is een plek waar mensen zich kunnen laven en inspiratie kunnen opdoen om opnieuw verder te gaan met hun leven. Een plek waar ze stilstaan bij de eigen levensopdracht en nieuwe energie opdoen om daadwerkelijk de eigen levensopdracht te leven.

Komende dagen zal ik dan ook alle energie steken in de kerststal en zal Peter-Jan de andere kerstversiering verzorgen. Het hele huis in kerstsfeer heeft wel wat. Ook nog even hout bestellen zodat we de houtkachels kunnen stoken omdat die warmte toch prettiger is dan de centrale verwarming.

En nu maar hopen dat niet één van de drie katten weer de plek in de stal gaat innemen zoals vorig jaar. Ik zat te lezen en hoorde iets op de grond vallen. Ik ging kijken in de kamer en zag de ‘heilige drie eenheid’ (Jozef, Maria en het kind) op de grond liggen. Hun plaats was ingenomen door Chermie, onze poes. Die lag heerlijk ronkend in de stal. Een kostelijk gezicht.

Lang heb ik niet kunnen kijken omdat daarna het gerinkel van een kerstbal mijn aandacht trok. En jawel hoor, de andere twee katten zaten onder de kerstboom ballen uit de boom te slaan: hun nieuwe spelletje.

De kerststal wint het bij mij nog altijd van de boom. Nostalgie? Of wacht ik opnieuw op een teken?

In januari 2012 weet ik meer!

Op 21-12-2011, categorie: Blog door Loek Knippels