GROOTHEDEN LATEN HUN SPOREN NA

Jaren geleden was ik met mijn vriendin Lies Lobatto, beeldhouwster, in de Provence waar we een balletvoorstelling zagen van Rudi van Dantzig. Het speelde zich af in een steengroeve en de plaatselijke bevolking deed mee aan het spektakel, waarbij de beelden van Ans Hey stonden opgesteld.

Het thema “Wind” werd uitgebeeld. Ik was één en al oog en genoot op een Loekiaanse manier van dit gebeuren met veel ‘aa’s’ en ‘oo’s’, zó was ik onder de indruk van dit spektakel.

Na de voorstelling was er een ontmoeting met de dansers onder het genot van een goed glas wijn. En daar was hij dan: Rudi van Dantzig samen met Toer van Schayk!

Hij kwam meteen op mijn vriend aflopen met de opmerking: “Ben jij een broer van Hans In der Rieden?” Destijds een bekend danser, verbonden aan het nationaal ballet. Peter-Jan is geen broer, maar wel een neef van Hans en zo ontspon zich een boeiend gesprek.

De ontmoeting was warm, betrokken en inspirerend. Vooral toen hij opmerkte dat het in het leven toch vooral gaat om je droom waarmaken en te leven vanuit je passie.

En nu is hij niet meer hier….

Ik was geraakt, het deed pijn. Maar waarom eigenlijk, ik ben toch geen familie of intieme vriend van hem? Wat gebeurt er toch met mij dat ik zo van slag ben – juist op momenten wanneer grootheden heengaan?

Lang heb ik daar niet over hoeven nadenken. Grote persoonlijkheden laten namelijk sporen achter op je ziel. Ze laten voorbeelden zien waaruit blijkt wat gepassioneerdheid en betrokkenheid kunnen doen met mensen: anderen inspireren en aanmoedigen, om ondanks de tegenwind, door te blijven gaan met het vormgeven van je eigen droom.

Het nastreven van je échte droom, je authentieke levensopdracht, kan een levenlang duren, maar vraagt hoe dan ook om vervulling: levensvervulling.

Rudi van Dantzig heeft dat gedaan. Hij is niet geweken voor commercie, geldwolven of geldverslindende managers, hij koos voor échtheid, pure schoonheid en passie.

Dit vond ik overigens ook terug in zijn meeslepende boek waarin hij uiting geeft aan zijn lang weggestopte homoseksualiteit. Als jong kind, hij was zo’n 11 jaar, verklaarde een Canadese soldaat die hier vocht voor onze bevrijding, zijn liefde aan Rudi. Hij wist zich geen raad, maar het was puur en oprecht. Zijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn en na de oorlog moest hij zelf in het reine komen met hetgeen hem was overkomen: hij was van kind man geworden en wist het nu zeker: hij hield van mannen. De maatschappij was er nog niet rijp voor, zijn leven moest nog geleefd worden, maar hij besloot kleur te bekennen. Ondanks zijn grote eenzaamheid heeft Rudi altijd gekozen voor die gepassioneerdheid op het toneel, wat hij in zijn dagelijks leven niet kon vormgeven. Hij bleef de kluizenaar, hunkerend naar liefde en warmte.

Laat je inspireren door gepassioneerde mensen en merk hoe je steeds stukje bij beetje je eigen grenzen verlegt en uiteindelijk in contact komt met je oergevoel, je échte droom. En dan zijn goed bedoelde woorden van anderen veelal eerder een rem dan een uitdaging. Omgeef je met gepassioneerde, grensverleggende mensen en het leven lacht je toe!

Op 30-01-2012, categorie: Blog door Loek Knippels