STRESS-BESTENDIG, luxe of noodzaak?

Twee indrukwekkende trainingsweken hebben we zojuist afgesloten. Mensen vanuit diverse provincies en met verschillende achtergrond waren hier voor hun eerste jaars training of de residentiële training. Alles was tot de puntjes verzorgd en voorbereid, er kon ons niets gebeuren. Althans dat dachten we….

Aan het einde van de eerste week was er plotseling geen elektriciteit meer. Alles was uitgevallen: geen licht, geen verwarming, geen water. We pompen het water op uit de eigen bron en hebben daar een elektrische pomp bij nodig. De centrale verwarming is op gas gestookt maar de pomp wordt elektrisch aangedreven. We waren wat je noemt: onthand! Geen nood, kaarsen werden overal aangestoken en er was wel gas om te koken. Iedereen heeft genoten van het afscheidsdiner met kaarslicht.  Alleen zagen we met gemengde gevoelens de temperatuur snel dalen. We hebben in het eigen huis wel een houtkachel, maar niet in de groepsruimte. Dat wordt behelpen, wanneer de elektriciteitsmaatschappij niet snel komt.

Op zaterdagochtend, de groep was net vertrokken, zat ik bij onze buren aan een kop warme koffie te bellen met de elektriciteitsmaatschappij. “Of we alles goed gecontroleerd hadden? Of de hoofdschakelaar soms uitgesprongen was?”
Neen, dat was het geen van allen. Ze zouden zo spoedig mogelijk komen.

“Het is urgent, want vanmiddag komt hier een nieuwe groep aan!” protesteerde ik nog.

Intussen had ik ook nog de gasleverancier gebeld die niet was komen opdagen afgelopen week nadat we die gebeld hadden. We hadden nog slechts 12% gas in voorraad. “Ze durfden er niet door in verband met het slechte weer…maar zodra dit voorbij was, zouden ze komen.”

De buurman hoorde dit allemaal geduldig aan waarop hij zei: “Ik ga de elektriciteitsmaatschappij elk kwartier bellen, dat wil nog weleens helpen…”

En ja hoor, na enkele uren stond de monteur op de stoep: het was een buitenprobleem en na 10 minuten was het leed verholpen.

Wat kan een mens dan blij zijn wanneer alles het weer doet: wanneer de verwarming weer brandt en de ovens gebruikt kunnen worden.

En zo begonnen we aan de tweede week met nieuwe mensen: de residentiële training.

Iedereen moest even de eigen plek vinden en al snel was er een grote verbroedering onder elkaar. Ze waren blij verrast door de mooie plek, de schoonheid van de natuur: alles ziet hier nog maagdelijk wit.

Zaterdagavond staat in het teken van je thuis voelen op deze plek. Na een lange reis kan meestal iedereen goed slapen in de rust die hier altijd is.

De volgende dag begonnen we aan onze ‘levenslijn’ met al onze hoogtepunten en dieptepunten. Tijdens de lunch vonden we dat het koeler was geworden in de groepsruimte en waar we bang voor waren, bleek waarheid te zijn: geen gas meer!

Onmiddellijk bellen – het is zondag – maar blijven proberen. “U staat voor dinsdag op de prioriteitenlijst, eerder kan écht niet!”

Dan maar verkassen met de groep naar ons privé-huis en het Lindenhuis, waar houtkachels snorren. Niemand had er problemen mee, het verliep in goede harmonie.

Zelf was ik af en toe door al het geregel zelf wél ontregeld. ’s Morgens in alle vroegte hout naar binnen sjouwen en ervoor zorgen dat de kachels ’s nachts aanblijven, maar de stemming heeft er niet onder geleden.

Als kers op de taart kregen we nog een laatste cadeautje: de nieuwe computer is gecrasht! Er moet naar gekeken worden, maar laat nou in de residentiële groep een ICT-er zitten, die alles snel op de rails had. Dat was een geluk bij een ongeluk.

Of we stress-bestendig zijn? Ik denk het wel!

We zien in ieder geval in elke tegenslag een uitdaging. Dat is de essentie van bewustwording. Kun je groeien vanuit je pijn? Durf je beperkingen los te laten en te zien wat die weer voor nieuwe mogelijkheden aanreiken? “Het is niet moeilijk om met een dik buikje aan een mens die honger lijdt advies te geven!” zei één van mijn collega’s treffend bij het afscheid van de trainingsweek. “Jullie hebben de moed om elke uitdaging aan te gaan, na tegenwind gaat het jullie nu weer voor de wind!”

Op 21-02-2012, categorie: Blog door peterjan