24 uur tussen leven & dood.

Joop van den Ende werd onlangs 70 jaar: een mijlpaal. Jaren geleden zei hij in een interview dat hij nooit Big Brother zou kunnen produceren. Hij was dan ook blij dat hij zich uit de samenwerking met De Mol had teruggetrokken. Hij koos voor een andere soort televisie, hier had hij nogal ethisch bezwaar tegen.

En dan is er op dit moment een andere producent aan het firmament die vooral kiest voor ‘sensatie-t.v.’: Reinout Oerlemans.

Toen ik las dat hij de film gemaakt had met een groep a-sociale Brabanders was ik verbaasd. “Dit wordt zijn ondergang” dacht ik bij zichzelf, maar tot mijn grote verbazing werd de film een absolute kassa-topper! (meer dan een miljoen kijkers!)

Stom verbaasd over deze ontwikkeling … hoor ik dan niet meer bij deze wereld die zo aan het verruwen is? Waarbij ethische zaken afgedaan worden als beperkingen van ons denken?

Juist het ontbreken van ethisch besef zorgt voor sensatie-t.v. en wie zit daar nu op te wachten? Blonde niemandalletjes worden V.I.P.’s en het lijkt een sport te worden om met je kop op t.v. te komen, wat je ook te vertellen hebt.

Prof.dr. Erwin Compagne – medisch ethicus van de Erasmus universiteit zei n.a.v. het t.v. programma “24 uur tussen leven & dood” dat mensen soms achteraf toestemming werd gevraagd, maar dit werkt wel erg intimiderend omdat mensen zich overdonderd voelen.

Het motief van V.U.-medisch Centrum Amsterdam is oprecht: ‘we willen laten zien wat er gebeurt ‘. Hoezo aandacht voor medische privacy en medisch beroepsgeheim?

Ik kon natuurlijk niet wachten op de eerste uitzending van donderdagavond 23 februari. “Echt heel inlevend en niet sensationeel!”

Maar wie bedien je met deze opname? Is het bedoeld om leken inzicht te geven in de ‘keuken van de spoedopname’? Of wil je toch sensatie bereiken door échte emoties te vermengen met échte verwondingen en hoe daarmee wordt omgegaan?

Ik vind het een pracht programma voor counselors, therapeuten en aanstaande artsen om te zien wat het betekent om empathisch bij de ander te zijn, om deskundig hulpverlenen van nabij te observeren, om te ontdekken hoe je met ‘slecht-nieuws-boodschappen’ kunt omgaan. Grote klasse wanneer het daarvoor gebruikt wordt, maar absoluut een diepe onvoldoende wanneer deze échte situaties zó op straat terecht komen via de media.

Reinout Oerlemans denkt wellicht aan innovatieve t.v. maken, maar slaat met dit programma de plank mis en je zult zien dat het een groot succes wordt!

Vergis ik me dan weer?

Neen, ik wil niet toetreden tot de groep sensatie-t.v.-kijkers waarbij échte emoties zo de huiskamer binnen komen. Het is dan ook opvallend dat Joop van den Ende destijds zich terugtrok om in te gaan op de extra prikkels die sensatie-t.v. teweeg kunnen brengen. Het is allemaal net iets echter, maar is het dan geschikt voor de huiskamer?

“Oh Oh Cherso” werd een cultprogramma genoemd omdat daar alle grenzen van intimiteit werden overschreden en de deelnemers werden plotseling t.v.-persoonlijkheden.

Oh, ik loop achter want héél Nederland lijkt toch echt gecharmeerd te zijn van deze lege, nietszeggende prietpraat. Waar zijn de rolmodellen gebleven? Waar zijn de échte sterren en persoonlijkheden gebleven waaraan je kon optrekken?

Ik kom geloof ik écht uit een àndere eeuw!

 

Op 24-02-2012, categorie: Blog door peterjan