AL NAAR DE ZIELENGARAGE GEWEEST?

“Wouw, wat hebben jullie met mijn man gedaan???!!! Het lijkt wel of ik een nieuw exemplaar heb: geweldig…Hij kwam zo enthousiast thuis dat hij bijna niet wist waar hij moest beginnen. Was mooi om te zien trouwens hoe ze allemaal weggingen met gespannen gezichten en hoe ze hier weer aan kwamen. Bizar gewoon!”

Zomaar een opmerking van de vrouw van één van onze cursisten aan de residentiële week.

Vaak komen dit soort berichten nadat één van de partners een training van een week hier gevolgd heeft. Wat is het dan toch wat er gebeurt op deze plek? Hoe kun je dat aan anderen vertellen die het nooit meegemaakt hebben? Of aan mensen die therapie iets vinden voor watjes?

Jaren geleden merkte iemand heel treffend op: “Jullie hebben eigenlijk een soort zielengarage en het is belangrijk om je af en toe door te laten smeren en eens helemaal na te laten kijken!”

Die opmerking vond ik treffend, omdat je op dit moment in onze samenleving wél allerlei instituten uit de grond ziet komen waarbij je een lichamelijke check kunt laten doen. Je wordt dan binnenste buiten gekeerd en er kan vroegtijdig ziekte geconstateerd worden. Voor veel mensen een eye opener om zo naar het eigen lijf te kijken, maar je bént méér dan je lichaam alleen.

Je hebt een lichaam maar je bent je lichaam niet. Je hebt emoties, maar je bent je emoties niet. Je hebt een verstand maar je bent je verstand niet. Je bent véél meer dan dit alles, je bent alles!

Doordat lichaam, geest en emotie niet te scheiden zijn, wél te onderscheiden, is het wenselijk om elk jaar eens naar je binnenkant te kijken en los te komen van je beperkende patronen. Wanneer we dat allemaal geregeld zouden doen, zouden we met elkaar er een betere, mooiere wereld van maken.

Hoe komt het dan dat er maar zo weinig mensen zijn die dit doen, of dit durven?
Er is moed voor nodig om de vragende hand uit te steken. Er is moed voor nodig om tegen jezelf te kunnen zeggen: “Ik loop vast!” Er is moed voor nodig om te erkennen dat je in een cirkeltje blijft draaien in je leven. Meestal moet er eerst iets ernstigs gebeuren, dan is iedereen bereid om te veranderen.

Ik heb mensen gezien die in een huwelijkscrisis zaten en onmiddellijk alles aanpakten om eruit te komen. Soms wél met de gedachte dat de relatie weer goed zou komen en dat men door kon gaan op dezelfde weg. Dat kan niet altijd. Soms ben je gewoon uitgeleerd aan elkaar en is het belangrijk dat ieder weer de eigen weg gaat om verder te evolueren. Soms ook is de crisis een aandachtspunt om opnieuw de balans op te maken.

De zielengarages overal in de wereld krijgen het steeds drukker! Vooral omdat we nauwelijks nog een luisterend oor voor elkaar hebben. Wanneer heb je een avondje doorgebracht met je lief zonder t.v. en gewoon eens met elkaar gepraat over de relatie? Wanneer was je bij vrienden zonder dat er alleen grappen en grollen over de tafel gingen, maar kon je elkaar écht ontmoeten: van mens tot mens?

“Eerst en vooral wil ik jullie oprecht bedanken voor het engelenwerk dat jullie verrichten. Ik voel heel veel warmte, compassie en betrokkenheid in hoe jullie omgaan met elkaar, en met de mensen die jullie begeleiden…” schreef een andere student n.a.v. zijn opleidingsweek hier in Frankrijk.

We hadden in zijn groep besloten om de stafbespreking openbaar te maken. Alle trainers en co-trainers kwamen bij elkaar en de studenten zaten daar om heen. Ze werden één voor één besproken. We stonden stil bij de leerpunten, de groeimomenten en de vasthoudende patronen van sommigen.

Transparantie is één van onze kwaliteiten: anderen moeten kunnen zien wat we doen, waarom we het doen en wanneer we een bepaalde methodiek inzetten. Alleen dan kun je studenten begeleiden naar hun roeping: therapeut worden.
Vandaar ook dat een student opmerkte: “Zo vond ik de eindevaluatie waar we getuige van mochten zijn een echte openbaring. Klasse!”

Het wordt druk komende periode in onze ‘zielengarage’ omdat komende maand weer enkele groepen naar hier gaan komen. De ‘garage’ is tegen die tijd weer opgeruimd en wij staan volle goede moed klaar om hen te ontvangen.

Op 03-03-2012, categorie: Blog door peterjan