Waar ligt mijn grens?

Lieve Loek,

Dank je wel weer voor een interessante blog-tekst!

Fijn he dat die nepper en die authentieke in je zit. Ik denk overigens in elk van ons.
Gisterenavond las ik een interessant artikel in Psychologie Magazine (mei 2012). Het is een artikel over Kwetsbaarheid.
René Brown heeft onderzoek gedaan naar Kwetsbaarheid.
Ik citeer:
“(…) De vraaggesprekken van Brown en haar onderzoeksmedewerkers met honderden Amerikanen hadden eigenlijk als doel meer te weten te komen over liefde en verbinding. Maar onder Browns ogen ontstonden duidelijk twee groepen. Een groep mensen met een stevig gevoel van eigenwaarde, mensen die zich prettig met anderen verbonden voelen (de ‘whole-hearted’). En een groep mensen die daar juist mee worstelde. Als ze nou kon vaststellen wat die whole-hearted-types gemeen hadden, dan had ze daarmee de sleutel tot een gelukkig leven in de hand, zo realiseerde Brown zich.
Dit is wat ze ontdekte. Deze mensen hadden:
- de moed om imperfect te zijn;
- de compassie om eerst aardig voor zichzelf te zijn en dan voor anderen;
- de authenticiteit om zich niet anders voor te doen dan ze zijn, met al hun eigenaardigheden;
- de moed om zich kwetsbaar op te stellen.
Ze geloven dat dat wat hen kwetsbaar maakt, hen ook mooi maakt. Dat het de band verdiept als je tegen een vriendin kunt zeggen dat je haar hulp nodig hebt. Dat het je menselijk maakt dat je niet altijd overal een antwoord op hebt. Brown: “Niet dat ze zich daar nou zo op hun gemak bij voelen, maar ze zien er gewoon de noodzaak van in’ (…)”

Mijn ervaring is dat je pas authentiek kan zijn als je je kwetsbaar durft op te stellen. Want wat is echter dan je kwetsbaarheid durven tonen? Het hangt onlosmakelijk verbonden met zelfvertrouwen en durven. Als Linda nou maar had gedurfd om twee homo’s op de cover te zetten ipv ‘fake-homo’s’. Gemiste kans… Nog los van de symboliek van twee ‘fake-homo’s’.
Hoe authentiek ben ik? Tja, de Pleaser en de Authentieke wisselen af.
Mijn levensopdracht… ik voel dat ik aan het begin sta van een nieuw pad. Deze weken besteed ik aan het ontdekken van mijn wensen, mijn dromen en de mogelijkheden. Ik vind het nog steeds spannend hoor, en vraag me dan af wie er nou op mij zit te wachten. Dan hoor ik de kritiek al over mijn geplande workshops, terwijl er nog niet eens een datum voor is… Bang voor de kritische reactie. Met kritische reacties bedoel ik de oneerlijke reacties, niet onderbouwde. Want de TIPS, die krijg ik maar al te graag. Jammer genoeg durven we nog niet altijd eerlijk een mening te geven, opbouwende kritiek, maar zijn we een ster in het afbreken van iemand die er op dat moment niet bij is.
En dan komt kwetsbaarheid om de hoek kijken: want als ik nou de moed heb om imperfect te zijn, compassie naar mijzelf en daarna naar anderen heb, authentiek durf te zijn en de moed heb om mij kwetsbaar op te stellen… dan kom ik een heel eind. En de reacties van anderen… dat is hun eigen verantwoordelijkheid.
De grens: parels naar de zwijnen werpen… Waar ligt die grens? Die is net als vele grenzen nog wat onscherp.
Ik ga er maar eens op uit om ook die grens eens te ontdekken…
Lieve groet,
Sandra Ploos van Amstel

Op 04-05-2012, categorie: Blog door peterjan