ONTROERING

Je raakt ontroert wanneer het gebeuren je hart binnen mag komen, wanneer je herkenning vindt in hetgeen er om je heen gebeurt.

Wat ben ik vaak ontroerd geweest tijdens de afgelopen Slotweek van de opleiding.

Alle studenten waren naar Frankrijk gekomen om met elkaar te werken, methodieken te gebruiken en om te werken vanuit het aangereikte thema: VEERKRACHT.

Daarnaast hebben de studenten vier natuurkunstwerken in de tuin gemaakt rondom de thema’s: kiezen, geliefd zijn, verlangen en schaduwkant.

De hele sfeer ademt energie en saamhorigheid uit, maar we worden in zo’n week ook geconfronteerd met innerlijke processen die soms tegen elkaar schuren. Eerste jaars die blijk geven meer diepgang te hebben bereikt in hun leertherapie vergeleken met oudere jaars. Derde jaars die geconfronteerd worden dat ze nog te weinig praktisch geoefend hebben en nu voor de leeuwen gegooid worden.

Toch was de algehele sfeer uitnodigend, uitdagend, liefdevol confronterend en louterend. Er is ook veel gelachen! Er zijn vriendschappen ontstaan en er zijn diepmenselijke emoties naar boven gekomen tijdens het delen met elkaar.

Het was een mini-samenleving, hier op Les Grangeonnes in de Noord-Ardèche.

Twee keer hebben we een ballon opgelaten: een rode (basisgevoel versterken) en een blauwe (je manifesteren: ergens voor gaan staan). Dat waren mooie momenten, vol verbazing en verwondering.

Natuurlijk was er ook de wekelijkse markt waar studenten hun symbool gingen zoeken al was het nu ook mogelijk om zelf een symbool te maken, waar menigeen gebruik van heeft gemaakt. De uitreiking van deze persoonlijke symbolen is een ontroerend moment: een ogenblik van verstilling en herkenning.

Je leert mensen kennen op een totaal andere manier: de openheid en de authentieke manier van uiten vormen uitdagingen om ook zelf ‘open’ te gaan.

Het artikel VEERKRACHT zal binnenkort in Spiegelbeeld te lezen zijn. Naast het artikel had Jannie – één van de co-trainers – een songbook gemaakt met liederen die passen binnen het thema. Het terugkerende lied van Lenny Kuhr “Tegenwind” werd dan ook steeds luider meegezongen. Herkenning alom.

En dan is de week voorbij….

Leegte overvalt me, ontroering in heel mijn lijf, maar bovenal dankbaarheid dat ik dit werk mag doen. Ik heb zo duidelijk ook de ROEPING gevoeld bij veel studenten: ze worden geroepen om therapeutisch werk te gaan doen. Het hart roept hen, de bereidheid om vanuit compassie en mededogen je hulpvragende medemens tegemoet te mogen treden. Dat is een ontroerend gegeven.

Dat is zo’n piekervaring die je af en toe in je leven hebt: je écht GEROEPEN voelen.

Opnieuw biggelt er een traan op mijn  toetsenbord.

Wat ben ik een rijk en gelukkig mens!

Op 21-05-2012, categorie: Blog door peterjan