DE KUNST VAN HET ETEN

Afgelopen dagen hadden we Lenny Kuhr en haar partner hier op bezoek. Rob wilde ons eens verrassen met een uitgebreid diner dat hij in onze keuken zelf klaar zou maken.

Rob is een heel goede kok en weet de verfijnde snaar van eten te raken. Hij heeft ook een uitgesproken filosofie over eten: wanneer je eet, dan eet je en geniet je van de liefde die de kok in het eten heeft gestopt!

Woorden naar mijn hart. Bij onze cursisten probeer ik deze holistische manier van eten ook bij te brengen. Ik kook graag voor onze studenten en probeer ook gerechten uit op hen. Steeds wél vanuit de gedachte dat ze na een intensieve sessie even alles los kunnen laten en kunnen genieten van het eten. Zelf zeg ik dan ook vaak: “Ga geen sessies nabespreken tijdens het eten, want dan eet je opnieuw de emotie en geniet je niet van het eten!”

Het diner van Rob was een sterren-maaltijd: een amuse vooraf, die bestond uit een champignon uit de oven, gevuld met verfijnde in brokjes gesneden ham, blauwe kaas er overheen. Daarbij dronken we een heerlijk glas witte Chardonnay.

“Tomates du Provence/Mozarella di buffalo/Basilique/Huile de Montecchio”

Rob en Lenny hebben hun huis in de Drôme waar  ze ook alle verse gerechten van hadden meegenomen. Tomaten uit de streek, uitgehold en daarna gevuld met lekkere Mozarella met verse basilicumblaadjes. Hij had de inhoud van de tomaten vermengd met olijfolie en basilicumazijn en dit in laten koken. Heerlijk!!

De olijfolie had Rob meegenomen van zijn vrienden uit Italië waar hij zelf elk jaar gaat helpen bij de olijfoogst. Een ware delicatesse.

“Cotelettes d’Agneau de Bourdeaux, Pommes de terre ‘delices de la Drôme’ au four met Asperges ‘Mimosa’”

Zelf dacht ik niet van lamsvlees te houden, maar sinds dit diner ben ik om! Heerlijk hoe de lamskoteletjes klaar gemaakt waren met herbes de Provence, peper, zout en de verfijnde olijfolie uit Italië.

Het lamsvlees kwam ook uit hun omgeving evenals de aardappeltjes: jonge kleine aardappeltjes bereid in de oven met wat herbes de Provence en olijfolie.

De groene asperges had Rob over de lengte doorgesneden en daarna in een grilpan gebakken met wat fijn gesneden hard gekookte eieren bestrooid.

Om je vingers erbij af te likken!

“Tommes de Brette”

Een absolute aanrader: Rob had 3 geitenkaasjes uitgekozen, van heel jong tot oud. De smaakverschillen zijn enorm. Ik vond het jonge kaasje met wat zout en peper erop verrukkelijk, dit in schril contrast met de oude geitenkaas die heel pittig smaakte.

“Fraises Robert”

Robert uit hun dorp had de aardbeien geleverd. Heerlijk, volsappige aardbeien. Maar wat was er aan toe gevoegd? Er was een speciale smaak die ik niet meteen kon thuisbrengen en vanmorgen tijdens het ontbijt kwam de aap uit de mouw.

We waren zo druk in gesprek met elkaar dat we het nagerecht onvoldoende geproefd hebben. Pijnlijk om dat te constateren want daarmee deden we de culinaire kok tekort. “Wat was dan het geheim Rob?” vroeg ik.

Hij had wat chili-peper toegevoegd aan de aardbeien en de slagroom opgeklopt met gembervocht.

“Wauw, wat zijn onze smaakpapillen verwend gisteravond!”

Er ontstond vanmorgen even een korte discussie over de ‘kunst van eten’. Het is niet iedereen gegund om zo te kunnen smullen. Je dient wel wat aan smaakontwikkeling te doen. Wanneer je dit nu niet in je opvoeding hebt meegekregen doordat er altijd diepvriesmaaltijden of blikvoer op tafel komt, heb je de verfijning van eten je niet eigen gemaakt. Het gevolg is dat je eten alleen gaat zien als een sociaal gebeuren: elkaar ontmoeten rondom de tafel.

Een goed gesprek is voedend, maar krijgt pas zijn impact wanneer je eerst geniet van hetgeen de kok met zoveel liefde heeft klaargemaakt. Daarna is er ruimte genoeg om te filosoferen en de weg van je maag naar je hoofd te gaan.

Wanneer je echter in je hoofd blijft zitten, komt de liefde van de kok niet verder dan je hoofd en proef je niks van de sensaties van smaken, geuren en kruiden.

We hebben een mooie ‘lesavond’ gehad van Rob: dank je wel.

Dit is de holistische manier van eten: genieten, de kunst en het vakmanschap binnen durven laten en de waardering kunnen uitspreken.

De Chateau Trapaud, Saint – Emilion Grand Cru 2008 was de perfecte keuze rode wijn die dit culinaire hoogstandje luister bij zette.

CHAPEAU ROB!

Op 24-05-2012, categorie: Blog door peterjan