ALTIJD EEN BUITENBEENTJE GEWEEST!

Degene die mij nog niet zo kent, raad ik aan eens mijn eigen site te bezoeken en mijn levensverhaal te lezen: www.loekknippels.com Hoe komt het toch dat ik altijd het buitenbeentje ben geweest?

Als kind uit een groot arbeidersgezin – ik was de 7e uit de rij van 10 kinderen – voelde ik me nooit echt op mijn gemak tussen mijn broers en zussen. Ik kroop geregeld onder tafel en kon daar de volwassen verhalen horen, waar ik geen touw aan vast kon knopen, maar die me wel inwijdden in de grote-mensen-wereld waar veel list en bedrog was.

Ik zag op feestjes hoe een oom ‘voetje zat te vrijen’ met een andere vrouw. Ik zag ook knipoogjes die niet voor mij bedoeld waren, maar steeds weer overviel me de magie van de geheime communicatie. Wat werd er wél en wat werd er niet gezegd? Ik was er gevoelig voor.

Gestraft worden als kind terwijl je moeder haar hand voor haar mond houdt van het lachen….wat was er dan zo te lachen aan mijn gedrag?

Ik zag veel, interpreteerde het op mijn manier en trok conclusies. Die waren lang niet altijd even mild. Sommige mensen moest ik gewoon niet, wat ze ook probeerden naar mij: ik bleef wantrouwend. Heel vaak werd ik veel later bevestigd in mijn wantrouwen.

Dat ‘anders-voelen’ is altijd gebleven: als onderwijzer voelde ik me anders dan mijn collega’s. In hun ogen was ik een uitslover, terwijl ik alleen het thuisklimaat wilde afstemmen op het schoolklimaat. Hoe kan ik pedagogisch handelen wanneer mijn inzet na 16.00 uur door onwetendheid wordt afgebroken. Ik ging dan ook op huisbezoek en luisterde naar de verhalen over het kind. Ik zag de sfeer waarin het kind opgroeide. Het heeft me altijd geholpen om de juiste beslissing te nemen.

Werkend op een vormingscentrum in Leerdam werd ik geconfronteerd met ongewenste zwangerschap, tiener-huwelijken en mishandeling. Ik had er nooit iets over geleerd tijdens mijn vele studies. Ik moest het doen met hetgeen ik zelf ervaren had en wat ik zoal observeerde. En opnieuw waren er collega’s die niets van mij begrepen: “Jij maakt veel te veel uren, die worden écht niet uitbetaald!” was een reactie van de gymleraar die steeds stipt op tijd vertrok om daarna privé-tennisles te kunnen geven onder de ‘baas zijn tijd’. Ik had daar een groot oordeel over: stelen van je baas, vond ik dat!

Op de Fontys-hogeschool was ik elke week minimaal één avond op het instituut om met studenten te overleggen over acties, hervormingen en nieuwe ontwikkelingen binnen het werkveld. Ik zette een landelijke groep op rondom ‘roldoorbreking in het onderwijs’ om op die manier de hetero-dictatuur aan banden te leggen. “Waarom moest er toch altijd rolbevestigend geschreven worden in schoolboeken?” En opnieuw was ik een buitenbeentje.

De homo-studies die ik opgezet heb, waren voor veel collega’s een confrontatie met hun werkelijkheid. Jonge mensen zoekend naar hun seksuele identiteit kwamen aan een gesloten deur wanneer ze ‘anders’ waren. Men kon zich moeilijk in deze groep verplaatsen en daar hadden ze nu een excuus voor omdat ze een homo-collega hadden die het wél begreep.

Het buitenbeentje in mij onderzocht veel, bracht zaken bij elkaar en ontwikkelde een eigen stijl, een eigen methodiek.

Dat sommigen daar moeite mee hebben, is jammer, maar het is juist de kracht van buitenbeentjes dat ze innoverend werken. Dat ze grenzen verleggen en zoeken naar waarachtigheid en mogelijkheden.

Het clichébeeld van de pijprokende therapeut die de cliënt jarenlang op de sofa over zichzelf laat vertellen, is voor mij oud-gedrag: ik kies voor werkbare en doeltreffende methodieken die ik zelf ervaren heb en die ik integraal inzet in het belang van mijn cliënten.

Ook hierin ben ik een buitenbeentje: de Loek Knippels Academie is in alle opzichten dan ook een opleiding geworden waar je jezelf tegenkomt en waar confrontaties leiden tot een eigen uniek concept van coaching en counseling.

Een concept dat vertrekt vanuit professionaliteit, persoonlijk welbevinden en vernieuwing. Je wordt tijdens onze trainingen steeds uitgedaagd om in contact te komen met je uiteindelijke drijfveer: “Wat wil je met je leven? Hoe kun je je leven meer zin en betekenis geven? Wat heb je daarvoor nodig?”

En ons hele team heeft daarvoor verschillende ‘tools’ in handen om je op weg te helpen. De weg die je gaat is voor ons het belangrijkste – jouw proces staat op de voorgrond – en je doorloopt dan ook géén school, maar een eigen ontwikkelingstraject waardoor je na verloop van jaren voldoende bagage hebt om als zelfstandig therapeut te gaan werken.

Je wordt dan óók een ‘buitenbeentje’ omdat je vertrekt vanuit jouw eigen kwaliteiten. Jouw grote invoelvermogen en je eigen levenservaring zorgen ervoor dat anderen hun hart durven uitstorten bij jou, wetende dat je niet komt met boekenwijsheid maar met ‘doorleefde eigen wijsheid’.

Ik blijf benieuwd naar reacties van jou, lezer! Hoewel het enige moeite van je vraagt, vraag ik jouw reactie per e-mail: info@loekknippelsacademie.nl.

p.s. Binnenkort hoop ik dat er de mogelijkheid zal zijn om direct vanaf deze site te reageren. Er wordt aan gewerkt!

Op 17-06-2012, categorie: Blog door peterjan