WIE ZINGT VOOR WIE…..?

Herken je het ook dat je even dromerig wegzakt buiten in de tuin en dat je van de ene gedachte naar de andere springt? Plotseling lijkt het alsof zich van alles aan je geestesoog voordoet.

Ik zit buiten een boek te lezen en ik voel me verrast door het prachtige gezang van de vogels. Ik vraag me even af of de vogels speciaal voor mij zingen als afscheidslied nu we besloten hebben hier te vertrekken, of dat het gewoon een vogelgesprek is tussen de ene vink en de andere vink?

Zijn het eigenlijk wel vinken, of merels, of roodborstjes….of zingen die niet zo mooi?

Ik laat me meevoeren in het gezang en staar naar een prachtige wolkenpartij: wattenwolken die steeds van vorm veranderen en opeens ben ik weer kind…

Ik lig op mijn rug in het weiland thuis, starend naar de wolken en vraag me af of die wolken weten wat ik in mijn leven wil…

Wolken zag ik als kind vooral als de toegangspoort naar de hemel, een naïef kinderlijk geloof, ingegeven door de lessen op school waar men sprak over de persoonlijke God, die alles zag. Bij ons op school hing zo’n groot oog boven de deur: “God ziet alles” stond er onder. Ik vond het nogal bedreigend en intimiderend, maar als kind zei je daar niks van, want de meester was naast God toch wel één van de belangrijkste figuren in je leven die jou konden maken of breken.

Mijn meester uit de zesde klas wilde mij breken: hij vond dat ik beter naar de lagere technische school kon gaan omdat ze bij ons thuis wel een timmerman konden gebruiken. Hij vroeg niks aan mij, hij vroeg niet waarover ik droomde….

Die wolken weten alles! Daar rust het geheim van het leven….

Opnieuw word ik bij de les gehaald doordat ik een roofvogel in de lucht zie die een duikvlucht maakt. Op zoek naar zijn prooi.

Ik blijf nog enkele minuten naar de ‘wattenwolken’ kijken en richt me dan op het bijzondere moment: het is immers 21 juni geworden. De eerste dag van de zomer en ik besef dat één van onze studenten nu in Peru zit bij de sjamanen.

De sjamanen hebben enkele maanden geleden ons al gerustgesteld over de verhuizing: “Het zal nog een paar jaar moeilijk zijn, maar de stap is belangrijk omdat die klopt bij ons evolutieproces!”

Op 21 juni sturen ze ons energie om te blijven vertrouwen in de stap die we zetten.

“Oh, nu snap ik het. Het vogelconcert is een antwoord van de sjamanen vanuit Peru!”

Draai ik nu door? … Ik kom in een cirkel terecht van gedachten, gevoelens en emoties.

Een harde donderslag haalt me uit mijn dagdromerij.

Op 22-06-2012, categorie: Blog door peterjan