DURF JIJ JE NEK UIT TE STEKEN?

Daar zat hij dan, helder kijkend in zijn rolstoel met grote verwondering op zijn gezicht: Bert Thomas. Bert was 30 jaar geleden mijn hoofddocent op de lerarenopleiding in Tilburg. Hij is 85 jaar oud, wijs en getekend door het leven. Hij woont bij zijn dochter Simone in huis en zij verzorgt hem helemaal. Ik kwam in contact met de echte mantelzorg. Ook Simone straalde toen ze me zag. We hadden elkaar zo’n 25 jaar niet gezien. Zij is moeder van twee prachtige kinderen, therapeute en mantelzorgster voor haar vader.

Natuurlijk moesten we even wennen aan elkaar, maar al snel kreeg ik het gevoel alsof we gisteren nog met elkaar gefilosofeerd hadden. Dat was ook onze gezamenlijke interesse destijds op de hogeschool. Stilstaan bij de ‘zin van het leven en hoe we zelf zin en betekenis aan het leven kunnen geven’. Die drive was meteen voelbaar. Een mens gaat door veel pijn en verdriet heen om tot innerlijke wijsheid te komen. Deze levenswijsheid komt met de jaren en door de intense ervaringen in het leven. Bert is zo iemand. Hij is altijd mens onder de mensen geweest. Echt geïnteresseerd in jou en begaan met hetgeen jij in je leven doet. Hij stelt vragen en denkt met je mee. Dat gebeurde nu weer.

Hij is benieuwd hoe we ons kleinschalige zorgcentrum in Frankrijk gaan vormgeven en of we aan alles gedacht hebben. Ook kwam onze opleiding ter sprake en Bert weet als geen ander wat het betekent om een opleiding vorm en inhoud te geven en de organisatie te runnen.

Door zijn opmerkingen gingen we even terug in de tijd. Hoe ik toch op de lerarenopleiding terecht was gekomen. Ik vertelde over mijn merkwaardige sollicitatie waarbij ik uiteindelijk aan Bert vroeg: “Kan ik soms een dag meelopen op de afdeling om de sfeer te proeven en voor mezelf na te gaan of ik er ook daadwerkelijk wil werken?”

Deze vraag had hij in zijn lange onderwijsbaan nog nooit gehoord.

Natuurlijk kon dat. Vanaf het eerste moment was er een klik tussen ons beiden. We geloofden in ons werk, we waren gepassioneerd en we wilden vooral het ‘beste uit de student naar boven halen’ los van allerlei leerplandoelen. Het ging om de mens achter de student: bezat die de kracht om anderen te motiveren en was die écht geïnteresseerd in zijn medemens, want hij ging uiteindelijk met jong-volwassenen werken en diende als rolmodel zijn visie waar te maken.

“Weet je nog dat ik zelfs mijn baan op de helling heb gezet voor jouw sollicitatie?”

“Wat hoor ik nu? Wat was er dan gebeurd?”

Toen vertelde Bert vol ontroering zijn kant van het verhaal: “De directie wilde geen homo in het onderwijs en voorzagen grote problemen. Ik heb hen toen gewezen op de kunde van jou en hoe ik je als mens ervaren had. Ik zei dan ook: Als hij niet aangenomen wordt, vertrek ik! Ik heb er nooit spijt van gehad, want  we konden enorm goed samenwerken. Jij was innoverend en vol passie bezig met onderwijs en je wist de buitenschoolse activiteiten te verheffen tot studium generaal waardoor belangrijke items inzichtelijk werden. Ik weet nog goed hoe ‘roldoorbreking in het onderwijs’ een groot succes werd, evenals jouw ‘homo-week’ waarbij politiek Nederland door jou aan de tand werd gevoeld in felle discussies en waarbij artiesten de draak staken met onze beperkte manier van denken. Ja Loek, jij hebt een spoor achtergelaten waar menigeen jaloers op was. Wellicht was dat ook de reden dat je zelf uiteindelijk vertrokken bent en een eigen instituut bent begonnen. Daar kun je écht je ei kwijt en je visie en passie delen met gemotiveerde mensen!”

En dat is ook zo.

“Ik wou dat ik een zak met geld had, dan zou ik je die meteen geven zodat je verder kunt met je plannen. Wellicht kan een vriend van me je verder helpen”. En op dat moment kwam Simone al aanlopen met het telefoonnummer van de desbetreffende vriend. Ik hoop heel snel met hem om de tafel te gaan zitten om te praten over ons project in Bourgondië: een opleidingsplaats voor training in coaching en counseling, therapie, zingevingsweken en een kleinschalig zorgcentrum op den duur, waar enkele stellen wonen op deze unieke plek en op die manier elkaar ondersteunen: mantelzorgers voor elkaar.

Durf jij je nek uit te steken wanneer je gelooft in iemand of in een plan van iemand?

Wat zou jij dan doen? Hoe zou je die persoon of dat plan dan ondersteunen?

Laat het me eens weten: ik ben benieuwd: info@loekknippelsacademie.nl

Op 21-09-2012, categorie: Blog door peterjan