WAT SCHORT ER AAN ONZE OPVOEDING?

De praatprogramma’s op t.v.  spreken al dagenlang over de rellen op het voetbalveld en het gedrag van jonge spelers. Er is zelfs een dodelijk slachtoffer gevallen. Vandaag zag ik enkele tweets van jongeren voorbij komen: ze lijken er zelfs trots op te zijn wat hun vriendjes hebben gedaan.

In wat voor wereld leven we eigenlijk, vraag ik me dan af.

Durven we de hand in eigen boezem te steken? Alle geweld, alle gedrag buitenshuis is te herleiden naar de opvoeding thuis. Hoe was die? Waar werden accenten gelegd? In hoeverre is men opgevoed om als oprecht burger in de samenleving een rol te spelen?

Zaterdag 9 december zou mijn vader 100 jaar geworden zijn en we hebben als familie een gedenkboek geschreven vol met leuke verhalen over die ‘bijzondere’ vader. Het gevaar in zo’n gedenkboek is de eenzijdige benadering van je vader.

“Over de doden niets dan goeds!’ zorgt er ook voor dat men nauwelijks kritisch durft te spreken over onze ouders.

Ik heb dat altijd wél gedaan. Ik ben blij met mijn vader en vaak erg teleurgesteld in zijn manier van doen. Hij was een zwaar gefrustreerde man, die zijn droom nooit heeft vorm kunnen geven. Hij wilde immers boer worden maar zag geen kans om er vorm aan te geven. Hij verwekte tien kinderen waardoor zijn zorgplicht alleen maar groter werd en hij had een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Maar door het grote gezin zat hij ook in een zelf gecreëerde gevangenis.

Toch ben ik blij met mijn ouders: ze hebben me uitgedaagd om het beste uit mezelf te halen. Ze hebben drempels opgeworpen die ik zelf moest overwinnen om uiteindelijk mijn eigen droom waar te maken.

Echter, er was één principe waar ik nog dagelijks van geniet: hun oprechtheid en eerlijkheid hebben me altijd ontroerd. Er was maar één weg in hun leven en dat is de rechte weg! Wanneer je afdwaalt van die rechte weg (het rechte pad) ben je zelf verantwoordelijk voor hetgeen je veroorzaakt. En een aantal van mijn broers en zussen hebben die rechte weg – soms bewust – verlaten en spraken plotseling een andere taal. Een taal die afweek van rechtvaardigheid en eerlijkheid. Het was hun nieuwe waarheid geworden, niet de mijne. Dan kun je twee dingen doen: meeheulen of je eigen rechte weg vervolgen. Ik heb gekozen voor mijn eigen ‘rechte’ weg.

Bij elke opvoeding staan de 12 basisbehoeften centraal. We zouden als ouder meer bewust moeten zijn van die 12 basisbehoeften. Ik kan alleen maar zeggen dat ik de nodige basisbehoeften heb meegekregen. Lang niet alle weliswaar, daar ligt voor mij  dan ook de uitdaging. “Dat wat je in je jeugd niet hebt gekregen, kun je altijd jezelf nog geven!” zingt de Brabantse zanger Renze Ferwerda.

Waar ik vooral met blijheid naar terugkijk zijn de volgende basisbehoeften: respect, erkenning, acceptatie, verwondering, bewondering. Ik heb door vallen en opstaan deze eigenschappen mezelf eigen gemaakt, ondanks alle frustraties in mijn jeugd. Ik zag alle pijnlijke ervaringen dan ook als uitdagingen om er ‘anders’ mee te leren omgaan.

En hoe zit dat met onze voetballertjes die nu iemand dood geschopt hebben? Wat hebben zij meegekregen vanuit hun opvoeding? In hoeverre durven wij daar in te grijpen en ouders te attenderen op hun verantwoordelijkheid? Mogen we van ouders eisen dat ze de 12 basisbehoeften daadwerkelijk vormgeven in hun opvoeding? Moet er dan een diploma komen voor aanstaande ouders? Voor alles heb je in onze samenleving een diploma nodig, behalve voor ouderschap. Dat is toch vreemd!

We werken elk jaar met onze studenten aan de 12 basisbehoeften zodat ze bij zichzelf na kunnen gaan welke aspecten verder uitgediept mogen worden waardoor ze later in contact met anderen hier op door kunnen borduren.

Er ontbreekt véél aan onze opvoeding maar het is te gemakkelijk om alleen onze ouders daarvan de schuld te geven. Wij met z’n allen zijn verantwoordelijk voor de kwaliteit van onze opvoeding. Laten we niet langer onze mond houden wanneer we verkeerd gedrag zien, maar optreden. “Heb je dit thuis zó geleerd?” kan al uitnodigen om er bij stil te staan.

Wil je reageren? Graag! info@loekknippelsacadcemie.nl

De 12 basisbehoeften zijn:

1. Zorg en verzorging; 2. Aanmoediging; 3.  Acceptatie; 4. Begrip;

5. Bevestiging; 6. Goedkeuring; 7. Geruststelling; 8. Erkenning;

9. Waardering; 10.      Vertrouwen; 11. Respect; 12. Bewondering.

Op 10-12-2012, categorie: Blog door peterjan