Geen voornemens, maar besluiten!

Elk jaar op de laatste dag van december, trek ik me terug en schrijf mijn ervaringen over het afgelopen jaar op en maak een lijst met wat ik besluit voor het nieuwe jaar.

Vandaag – 7 januari – hoorde ik op de radio dat 95% van de ‘goede voornemens’ al achterhaald zijn. Men heeft het opgegeven om niet langer te roken, af te vallen, meer te gaan bewegen…. Dit jaar kon ik het niet: ik werd overspoeld door onzekerheid, diepe angst en eenzaamheid. Zal alles hier dan toch openbaar verkocht gaan worden en raken we werkelijk alles kwijt en blijven we met een giga-schuld achter? (De crisis gaat ons niet voorbij)

Ik kon geen stappen zetten. Ik kon alleen maar zitten, voor me uitkijkend in het open vuur, het ene t.v. programma na het andere bekeek ik. Ik werd een consument van alles wat er maar op het scherm kwam. Ik voelde een leegte, zo intens en groot verdriet, gekoppeld aan schaamte. Ik had toch een droom: ik wil hier toch een mooie werkplek scheppen en later er een kleinschalig zorgcentrum van maken….? Waar is mijn vitaliteit gebleven? Ben ik werkelijk door mijn illusies ingehaald? Heb ik dan alleen maar valse hoop gehad aangaande dit project?

“Ik weet het niet meer!” deze zin denderde elke dag tientallen malen over me heen. Durf ik om hulp te vragen? En aan wie? Een familielid maakte mij attent op mijn rijke broer die veel geld belegd heeft en met de moed der wanhoop heb ik hem benaderd. “Daar ga ik niet aan beginnen, mijn geld staat verder vast en afgelopen jaar heb ik tonnen verloren bij een belegging,” was zijn reactie.

En wéér klampte ik me vast aan een ander met de vraag: “wat kunnen we nog doen, want de dreiging van openbare verkoping hangt boven ons hoofd!”

En dan, zomaar, totaal onverwachts komen er brieven, mails binnen die mij weer energie geven:

“Ik maak elke maand € 50,= over omdat ik geloof in jullie project. Doe er mee wat je wilt.”

Vandaag kwam een pakketje binnen met het blad Happinez erin: in het blad zaten twee enveloppen, één met € 70,= en één met het decemberstaatslot.

Een oud-cursist maakte zomaar € 500,= over met de opmerking: “Ik ben er zo van overtuigd dat jullie goede idee vorm gaat krijgen, dat is altijd al zo geweest, dat ik nu alvast een voorschot betaal voor de mooie kamer in het kasteeltje!”

Ik word hier erg stil van. Toen ik happinez doorbladerde, zag ik tot mijn grote verbazing dat de enveloppen niet zomaar ergens tussen gestoken waren, maar steeds bij een artikel dat helemaal actueel is voor onze situatie nu. “De waarde van winter” stond boven het artikel. Ik las meteen:

“Vóór een nieuw begin is er bijna altijd een periode van leegte, van schijnbare stilstand. Een soort winter….”

De andere enveloppe zat bij het artikel “Van verwachten naar verwonderen”. Het begint meteen goed:

“Vergeet wat je dénkt te weten en je herinnert je vreemd genoeg het allerbelangrijkste. Durf vraagtekens te plaatsen in je leven in plaats van uitroeptekens.”

Een opmerking die wij vaak herhalen tegen onze studenten. Iemand om hulp vragen is geen teken van zwakte, maar een kenmerk van zelfinzicht.

Komende weken ben ik in Nederland en ga ik met diverse mensen gesprekken aan om te kijken hoe we uit deze impasse kunnen komen. We hebben mede-investeerders nodig om het plan levensvatbaar te maken. Ik heb volop menselijk kapitaal onder onze (oud-)studenten die straks hier mee zouden kunnen werken bij onze themaweken.

Een goede vriendin stuurde een krantenartikel op over een echtpaar uit Nederland die geconfronteerd werden met kanker en die nu een kasteeltje in Zuid-Frankrijk opgeknapt hebben met vrijwilligers om daar mensen te kunnen ontvangen die kanker hebben gehad met hun partners. Zij kunnen dan op die plek bijkomen en vakantie houden en elke dag yoga doen en het effect van  goede voeding ervaren. Dat zit óók in ons plan, dacht ik meteen. Gauw deze mensen eens bellen om elkaar te leren kennen: is er misschien samenwerking mogelijk?

Ik heb al een hele lijst met besluiten voor me liggen, merk ik nu.

Wil jij op dit blog reageren? Graag. Info@het-ihc.nl

Op 07-01-2013, categorie: Blog door peterjan