IEDEREEN DIE AFWIJKT VAN DE NORM, KAN GEPEST WORDEN!

Je hebt wellicht ook het programma “Dag tegen pesten” gezien?

Indrukwekkend en ontroerend en soms zelfs ongeloofwaardig: “Dat we dàt een ander aandoen!”

Ik hoef niet diep te graven om zelf mijn ‘pestperiode’ open te leggen.

Ik kom uit een arbeidersmilieu met tien kinderen. Ik ben de zevende in de rij van tien. Er was armoede bij ons thuis, er was wél voldoende te eten, omdat het meeste zelf verbouwd werd, maar aan kleding was steeds een tekort. Dat werd opgeheven doordat we elke maand een doos met gedragen kleding kregen van mevrouw Vissers. Zij was de echtgenote van de grote baas en derhalve was het kleding die betaald was uit een rijke beurs.

En zo ging ik dan als kind in een matrozenpakje naar de dorpsschool, waar alles wat afweek van de norm flink gepest werd. Ik week in meerdere opzichten af, maar met mijn kleding had ik het wel helemaal gemaakt. Men – de boeren jongetjes uit de klas – pikten het niet en een groep wachtten mij op om me daarna in het prikkeldraad te gooien. Er kwam geen verzet van mij, ik was niet opgewassen in mijn eentje tegen vier of vijf jongens.

Toch, nu ik erop terug kijk, zie ik ook een ander proces.

Deze ‘pestkoppen’ hebben mij onbewust en onbedoeld weerbaar gemaakt!

Ik ontwikkelde bij mezelf een arrogante houding waardoor de pijn en het schelden niet echt binnen kwamen. Ik ging er boven staan. Ik dacht steeds: “Ik zal jullie nog weleens een poepie laten ruiken!” Niet beseffende wat ik daarmee bedoelde.

Als enige uit mijn klas ging ik naar de middelbare school: wederom een argument om mij in de weekends te plagen. Ik ging niet naar de dorpse dansschool maar trok naar Den Bosch voor mijn wekelijkse dansles. “Die arrogante kikker” dachten de kwelgeesten. Ik wilde me niet vereenzelvigen met hen. Ik was immers ‘anders’ en dat voelde ik in heel mijn wezen.

Toch wil elke jongere ergens bijhoren: het ontstaan van zogenaamde peergroups is een sociologisch verschijnsel. Je kunt je dan identificeren met de groep en je voelt je sterk omdat je deel uit maakt van de groep. Ik had niet zo’n groep, alleen in mijn hoofd. Ik wilde bij een groep intelligente jongens horen die creatief, kunstzinnig waren en die iets van de benepen wereld wilde maken. Die groep creëerde ik in mijn hoofd.

Later heeft het wél vorm gekregen toen ik als student een tijdschrift oprichtte en weer later als onderwijzer een baandoorbrekend schoolblad oprichtte. Uiteindelijk zag je  mijn dadendrang terug als docent aan de hogeschool waar ik opnieuw een roldoorbrekend tijdschrift oprichtte, studium generale vorm gaf en oudere mensen ging interviewen rondom de eigen seksualiteitsbeleving omdat ik met mijn studenten een film wilde maken rondom ‘ouderen en seksualiteit’.

Daarna – jaren later – was er een reünie van mijn oude basisschool. Ik ging er heen en trof een groep ingeslapen lui aan: bezadigd, ontevreden en helemaal ingeslapen. Ik bleef de vreemde eend die avond! Er werd veel over me gesproken en naar me gewezen, maar ik voelde niet de behoefte om met mijn vroegere pestkoppen contact te maken. Het mooiste meisje uit de klas zocht me op en zei: “Wist je dat ik altijd enorme waardering voor je had. Jij durfde dingen waar ik te verlegen voor was. Jij vertrok heel vroeg uit het dorp en ik benijdde jou om je keus. Ik had dit ook zo graag gedaan!”

Zo kun je de negatieve belevenissen dan ook omzetten in positieve ervaringen.

Thuis mocht ik nooit aan het gereedschap komen en juist deze beperking werd voor mij de uitdaging om een lagere onderwijsakte te halen in handenarbeid. Ik was één van de 140 kandidaten, maar was wél de jongste van het gezelschap.

Dit is me vaak overkomen. Ik kies dan bewust voor de uitdaging en hoe meer mensen zeggen dat het me niet zal lukken, hoe groter de uitdaging wordt.

Sta ik nu dan opnieuw voor een uitdaging?

Ons project verkocht in de Ardèche in de hoop er veel winst op te behalen, maar juist heel veel verloren en net voordat de crisis begon een ander project gekocht. Er is tijdelijk geen geld om alles te renoveren. De geluiden van vrienden en kennissen liegen er niet om: “Laat los, verkoop alles anders wordt het straks door de bank verkocht!”

Maar er zijn ook opmerkingen die me méér triggeren: “Is dit je hoogmoed geweest om zo’n kasteeltje te kopen, wilde je wat bewijzen aan je familie?”

Daar ben ik wel erg van verschrokken, en wellicht zit er diep van binnen een kern van waarheid, alleen heb ik oprecht een ander doel voor ogen dan indruk te maken op mijn familie. Daar is het experiment te riskant voor!

“Alles begint met één” was de laatste reactie van de indrukwekkende documentaire “Dag tegen pesten”. Je hebt soms maar één persoon nodig die in je gelooft en je aanmoedigt.

Dertig jaar geleden was dat Lies Ketelaars, die op haar sterfbed tegen mij zei: “Geloof in je eigen wonder, want jij bent anders!” En dat voel ik nog steeds, elke dag opnieuw.

Tip! Bekijk de film Bully eens op ‘uitzending vermist’  en je zult opnieuw geraakt worden, maar ook uitgedaagd worden om zelf het verschil te maken.

Jij doet er immers toe.

Reageren? Graag! info@loekknippelsacademie.nl

Op 06-02-2013, categorie: Blog door peterjan