ZOMAAR EEN ONTMOETING.

Is het toevallig wanneer je iemand ontmoet waarmee het klikt?

Kan een ontmoeting ook iets betekenen of moet je het bij die toevalligheid laten?

Waarom openen mensen zich spontaan wanneer ik hen ontmoet?

In een ontmoeting komt een heel levensverhaal tot leven.

Ik las onlangs een leuk verhaal in En Route – tijdschrift voor de Frankrijkliefhebber -  en zag dat de personen in kwestie hier in de buurt wonen. “Zal ik hen eens bellen?” zei ik tegen Peter-Jan, die totaal niet opkeek van mijn impulsieve reactie. Dat is hij wel gewoon. Ik ben een ‘mensen-mens’en vind het heerlijk om anderen te ontmoeten en daarbij de ander dan ook écht te zien.

En zowaar, de ontmoeting kwam snel tot stand. Ik reed in mijn eentje naar het kleine dorp hier in de volgende regio – de Allier – waar zij een restaurant gaan beginnen, maar daar kwam ik pas achter toen ik voor hun pand stond.

Ik werd hartelijk ontvangen met een heerlijk glas koele witte klasse-wijn. Samen zaten we op het terras en al snel was het ijs gebroken.

“Hoe zijn jullie hier terecht gekomen?” was mijn openingsvraag.

“We hebben ons hele leven keihard gewerkt in de bankwereld en makelaardij en ik had mezelf beloofd om na mijn vijftigste alleen nog maar leuke dingen te gaan doen, los van alle stress en competitie!” zei Marnic.

Monique, zijn charmante vrouw, beaamde dit en vulde aan: “Op dit moment heeft onze enige dochter de zaak overgenomen en gaan wij eind mei hier een weekend-restaurant beginnen. Het is de grote droom van Marnic om anderen mensen te vermaken en te verwennen”.

We hadden zowaar een thema waar we dieper op ingingen. Monique was erg geïnteresseerd in mijn werk en vroeg; “Wat voor mensen komen nu naar jullie trainingen toe, ook mensen zoals wij?” In de vraag klonk meteen een uitnodiging om dieper op het leven in te gaan. Ik vertelde over de problemen waarmee mensen ons instituut bezoeken. Niemand hoeft echter een trauma te hebben, veel mensen hebben alles, maar voelen zich niet echt gelukkig.

“Ze geloven dat genieten de oplossing is?” vroeg Marnic spontaan. Ik kon hem toen vertellen dat ik geloof in de evolutie van de mens: er zijn mensen die kiezen voor een ‘pleasant life’ met korte en kleine pleziertjes, maar er zijn ook mensen die kiezen voor een ‘engaged life’ waarmee ze met beide benen in de samenleving staan en zich bezig houden met de anderen om zich heen. Daarnaast heb je mensen die vooral kiezen voor een ‘meaningful life’ waarbij je vertrekt vanuit je levensopdracht, de talenten die je meegekregen hebt en die je vorm wilt geven, niet alleen ten gunste van jezelf, maar ook voor je medemens.

“Hierin herkennen wij ons volledig, niet dan Monique?”

Beiden knikten instemmend. “Dan heb ik toch een vraag aan jou Loek, onze dochter is bijvoorbeeld op een heel speciaal moment verwekt, op de dag dat het kermis was en wij in een feestroes zaten. Dat heeft dan toch ook gevolgen voor haar?”

Ik reageerde: “In hoeverre herken je het feestvarken in je dochter?” Beiden knikten en ik zag een traan rollen over de wang van Monique. “Dan nog wat, ik had gehoopt op een zoon en was echt even teleurgesteld toen ik hoorde dat mijn vrouw een dochter zou krijgen. Dat heeft dan toch ook invloed op haar latere leven?” vroeg Marnic met rode koontjes op zijn wangen.

“Inderdaad, je zou kunnen zeggen dat jullie dochter met veel mannelijke energie op de wereld gekomen is en zich dan ook wil waarmaken.”

“Hoe is het mogelijk Loek, dat wat jij zegt, is echt een kwalificatie van onze dochter. Ik wil daar meer over horen….”

We spreken af dat ze volgende week bij ons asperges komen eten.

De ontmoeting is nog niet af en krijgt dus nog een vervolg.

Ik was ontroerd en dankbaar dat ik zomaar n.a.v. een berichtje in En Route contact kreeg met voor mij vreemde mensen, die nu al een plekje in mijn hart hebben veroverd.

“Jij komt toch samen met je partner naar onze opening toe hé, woonden jullie hier maar vlakbij. Ik voel me helemaal thuis bij jou” was de blije en ontroerde reactie van Monique.

Met een kus hebben we afscheid genomen.

Volgende week komen ze asperges eten. Ik wil natuurlijk een goede indruk maken bij deze professionele kok.

“Laat dat, je hoeft je niet te bewijzen, ze zijn van harte welkom” zei Peter-Jan toen ik hem mijn relaas vertelde over mijn bezoek aan Marnic en Monique.

Op 10-05-2013, categorie: Blog door peterjan