TELT ALLEEN EEN ‘PLEASANT LIFE’ TEGENWOORDIG?

Nadat ik twee trainingsweken heb voorbereid: één in Frankrijk en de examenweek in Nederland, zoek ik wat vertier bij de t.v. De oppervlakkigheid overvalt me aan alle kanten, te beginnen met het Eurovisie Songfestival.

De gekte ten top: de performance telt méér dan de kwaliteit van het zingen en het lied. Nederland met Anouk was natuurlijk fantastisch: ook ik ben een patriot.

Waar ik me het meest aan geërgerd heb de laatste weken zijn twee woorden: fraude en gekte.

Overal gaat het over fraude en hoe we daarmee kunnen omgaan en hoe zelfs onze volksvertegenwoordigers ‘recht discussiëren wat krom is’ naast grote multinalionals die fraude gewoon opgenomen hebben in hun targets.

In wat voor wereld leven we toch?

Toen zag ik een aankondiging van een nieuw t.v.-concept waarin de gekte hoogtij dreigt te vieren. Mensen laten zingen terwijl ze hun handen steken in een bak vol met slangen. Gekker kan het toch niet?

De televisie was in oorsprong toch vooral een ‘verre-kijker’, liet ons verder kijken dan we gewoon zijn. Zou ons grenzen leren verleggen…

Wat is daarvan over gebleven?

Alles dreigt te gaan over plezier, oppervlakkigheid, pseudo-genieten en vooral niet moeilijk doen: we kiezen blijkbaar massaal voor een ‘pleasant life’.

Dat is niet mijn manier van in het leven staan: ik wil natuurlijk ook genieten, maar dat gaat bij mij nooit ten koste van anderen. Ik wil me verbinden met anderen, elkaar echt ontmoeten, een felle discussie, want je hoeft het natuurlijk niet altijd met iedereen eens te zijn. Argumenten en eigen denkbeelden vind ik nog steeds de moeite waard en ze verleggen mijn eigen grenzen en beperkingen.

Wetenschappelijke onderzoeken zijn uiteindelijk ook altijd beperkt, beslaan nooit de hele mensheid, dus zelf denken blijft belangrijk. Dit denken wordt echter wél bepaald door je sociale omgeving, je intellectuele achtergrond, je bereidheid om ingeslagen paden te durven verlaten en te durven experimenteren met nieuwe paradigma’s. Nieuwe hypothesen hebben uiteindelijk steeds grote veranderingen teweeg gebracht, alleen kwamen die nooit voort uit de massa maar werden door enkelingen de wereld ingestuurd.

Zo leef je méér een ‘engaged life’ waarbij je betrokken blijft op je omgeving, de sociale context en de samenleving waarin je leeft.

Toch kies ik zelf het duidelijkst voor een ‘meaningful life’ , een leven dat aan alle kanten een uitdaging is. Waarbij pijn en crisis gezien worden als groeikans, als kansen in je leven om bestaande paden te durven verlaten en anders te durven gaan denken. Ik blijf dat mijn grootste uitdaging vinden.

Ik zal dan ook niet snel ‘nooit’ tegen een uitdaging zeggen, soms wel weifelen doordat ik ergens bang voor ben. Vandaag stuurde me onze externe adviseur zijn ‘tegeltjeswijsheid’ en het raakte me meteen: “Pech houdt een keer op!”

Daarvan ben ik overtuigd. Het is soms wel moeilijk om erin te geloven wanneer je zelf midden in de problemen zit. Zo’n spreuk zie ik dan als een teken dat er licht is aan het einde van de tunnel.

Zo is het ook bijzonder wanneer je positieve mensen ontmoet die met je meedenken, die je aanmoedigen, die je ondersteunen en die werkelijk geloven in je nieuwe levensplan.

Dit alles is voor mij een ‘meaningful life’ , een leven vol zin en betekenis.

Terugkijkend valt me op dat we allemaal de keuze hebben om van de ene naar de andere fase te gaan. Je kunt ervoor kiezen om te blijven hangen in een ‘pleasant life’,door je nergens druk over te maken en te leven met de gekte van de dag.

Natuurlijk kun je ook besluiten om méér naar je directe omgeving te kijken, naar de politiek, naar de mensen die er een maakbare wereld van willen maken en daarbij jezelf kritische vragen blijven stellen: “Wat is de zin van deze beslissing? Worden we als samenleving er beter van? Wordt onze moraliteit aangesproken of gaan we mee met de hardst roepende in de politieke arena? Gooien we ons religieuze basispatroon weg door de misstappen binnen het instituut kerk?”

En dan beland je bijna als vanzelf in een ‘meaningful life’ waarbij je uitgaat van je eigen levensopdracht. Je bent immers niet zomaar geboren. Jouw geboorte had al een belofte in zich. Jij bent een aanvulling op de evolutie en geen copie van je ouders. Dan ben je bezig met de existentiële vraag: “Hoe kan ik zin en betekenis geven aan mijn leven?”

Ik wens je een fijn Pinksterweekend toe. En wil je een aangrijpend boek lezen tijdens dit weekend: “Terugkeer ongewenst” van Charles Lewinsky. Graag wil ik in mijn volgende blog een citaat aanhalen waar ik enorm door geraakt ben.

Op 17-05-2013, categorie: Blog door peterjan