Verandering brengt dynamiek.

“Als ik alles loslaat, dan ben ik toch verloren?”
“Moet je persé je familie loslaten om verder te komen: nee toch?”
“Ik verander elk jaar mijn interieur: dat is méér dan genoeg!”
“Veranderen geeft extra energie…”

Wellicht herken jij jezelf niet meteen in één van de vier uitspraken. Ik heb ze dan ook zomaar opgetekend na een tijd goed luisteren wat anderen zoal te vertellen hebben.
Wat valt jou op wanneer je naar die uitspraken kijkt?
Angst overheerst in alle opmerkingen, behalve in de laatste.
Angst om in beweging te komen of angst om het nieuwe te durven omarmen.
Waar komt die angst dan vandaan?
Er is een oud gezegde: “Geen oude schoenen weggooien als je nog geen nieuwe hebt!” In dit gezegde zit ingebouwd dat je pas kunt veranderen wanneer het nieuwe volledig aanwezig is, al geconcretiseerd. Is dat echter altijd het geval of moeten we daar altijd naar streven?

Steeds meer heb ik de neiging om mensen slechts één vraag te stellen:
“Wat zou U het liefste doen in Uw leven?”
Wanneer dan het echte antwoord komt, dan kijk ik die mensen in de ogen om te zien of er leven in zit, dat wil zeggen enthousiasme, geest, passie.
Stel je voor, je hebt een sollicitant voor je, type ‘slome duikelaar’.
Je vraagt: “Wat zou je het liefste doen in je leven?”
“Motorracen”. De ogen lichten even op, maar springen al snel terug op ‘slome duikelaar’.
“Heb je al eens geracet?”
“Nee, nooit”.
“Rijd je motorfiets?”
“Nee, dat niet”.
“Wel eens naar de TT in Assen geweest?”
“Was ik wel van plan”.

Begrijp je waar ik heen wil? Met deze kandidaat is niks te beginnen. Hij steekt nergens energie in, en al zeker niet in hetgeen hem de meeste energie zou kunnen opleveren, namelijk dàt te doen wat hij zo graag wil doen en daar dan ook echt voor te gaan.
Zo ken ik veel mensen: ze hebben volop plannen maar realiseren niks. Ze praten over van alles maar het leidt tot niks. Het zijn ‘papier-filosofen’ die de wereld achter een goed glas wijn willen verbeteren, maar geen poot uitsteken en het allemaal heel goed weten voor anderen.

Wij staan ook weer voor een groot veranderingsproces: start van het 4e jaar met maar liefst 10 studenten en een open ochtend, waarbij we mensen willen raken door hetgeen we uitdragen. Daarna kunnen zij zich inschrijven voor een eerste jaar.
Zo’n eerste jaar – zelfrealisatiejaar – gaat over de vragen: “Wat wil je nu eigenlijk met je leven? Ben je gelukkig tot nu toe? Heb je altijd al zo willen leven? Wat doe je in je wildste dromen? Wat vindt de omgeving van jouw invulling van het leven? Gebruik je jouw talenten ten volle? Denk je verder dan alleen jezelf?”

Afgelopen week waren we bij onze Belgische vrienden – Monique en Marnic – die hun droom hier gerealiseerd hebben: een weekend-restaurant. Op zijn 51e jaar, wanneer anderen denken aan afbouwen, begint hij samen met zijn lief een groot avontuur.
“Wees niet bang voor verandering, het brengt een nieuwe dynamiek!” zei Monique. Toen we het eerste weekend open gingen, had ik wel naar België terug willen gaan, zoveel hectiek en spanning tussen mij en Marnic. We moesten aan alles wennen en op elkaar inspelen. Hij is een fantastische kok, ik werd zijn maatje in de keuken en hij was niet snel tevreden over de manier hoe ik de borden opmaakte. Maar na enkele weekends leverde ons werk alleen maar energie op: “We hebben nog nooit zo hard moeten werken voor zo weinig geld, maar de voldoening is indrukwekkend. En dat geeft ons vleugels!” zei Marnic als aanvulling op het verhaal van zijn lief.

Wat wil jij het liefste doen in je leven? Sta je op de drempel om een stap te zetten, kom dan naar onze open ochtend op zondag 22 september in het Conferentiehotel De Spreeuwelse Heide in Westelbeers (tussen Tilburg en Eindhoven in het prachtige Brabantse natuurlandschap waar gewandeld kan worden).
De toegang is gratis en ik begin om 10.00 uur met mijn voordracht over ‘veranderen’. Een mooie kans om je te laten inspireren. Je bent van harte welkom.
“Ontwikkel jouw talent en moed tijdens jouw training bij ons om die keuze te kunnen maken die goed voor je voelt!”

Op 05-09-2013, categorie: Blog door peterjan