VERJAREN is loslaten!

Woensdag 23 oktober vier ik mijn verjaardag!
Gewoon een feit of wil ik iets met die dag?
Ik wil er een speciale dag van maken voor mezelf. Ik wil nu eens iets doen wat ik echt zelf graag wil en niet rennen en hollen voor anderen om op tijd koffie met gebak op tafel te hebben en daarna de drankjes en als klap op de vuurpijl nog een diner klaarmaken voor vrienden.
Dat was ooit zo….

Ik wist niet anders en deed het, soms zelfs vanuit ‘please-gedrag’ omdat anderen dat van mij verwachten. Er is echter veel in mezelf gebeurd afgelopen jaar:
• Mijn onzekerheid heeft plaats gemaakt voor mijn oprechte Levensopdracht;
• Ik ben onderscheid gaan maken tussen vrienden en kennissen;
• Ik heb opnieuw ervaren dat maar heel weinig mensen de luxe kunnen verdragen om in mijn ‘privé-leven’ te kijken: te snel oordelend en te vaak afwijzend in hetgeen ik écht belangrijk vind in het leven;
• De angst om alles te verliezen heeft geen vat op me gekregen doordat ik diep van binnen me blijf richten op mijn levensdoel;
• Familieleden komen dichterbij dan ooit doordat ze zich van hun kwetsbare kant laten zien;
• Publiceren over zaken die écht belangrijk voor me zijn, hebben me veel goed gedaan en er volgen uitnodigingen voor voordrachten in het land;
• Er komen mensen op mijn pad die het werkelijk goed menen met mij en die niet oordelen maar mij bemoedigen;
• Mijn invulling over vriendschap is nog nooit zo duidelijk geweest. Een vriend(in) is iemand die het ‘anders-zijn’ van mij erkent, mij bemoedigt en luistert naar mijn verhaal. Iemand waar ik ook graag naar luister omdat de ander kwetsbaar is en zowel zijn/haar vreugde als verdriet met me deelt. Iemand die me confronteert en die zelf ook geconfronteerd wil worden door mij. Iemand die géén fluwelen handschoenen aanheeft en zegt wat hij/zij op zijn/haar lever heeft. Iemand waaraan ik me kan optrekken en die eveneens inspiratie vindt bij mij. Zulke vriendschappen zijn zeldzaam en koester ik. Herman was zo’n vriend!

En dan komt zo’n laatste dag – mijn oudejaarsdag – voor mijn verjaardag dichtbij.
Ik stel mezelf de vraag: wat wil ik achterlaten voor mijn nieuwe levensjaar – wat mag ‘verjaren’?
De angst en onzekerheid om alles kwijt te raken, laat ik achter. Ik raak namelijk nooit mezelf kwijt. Ik neem mezelf altijd overal mee naar toe en ik krijg de unieke kans, telkens weer, om mezelf te laten zien in wie ik ten diepste ben en hoe ik wil leven.

Woensdag wordt een speciale dag: het wordt mijn dag:
‘s Morgens vroeg vertrekken na het ontbijt (croissant en gekookt eitje) naar Charolles om daar koffie te drinken op de markt. Daarna naar Taizé, de grootste internationale oecumenische gemeenschap in Europa om daar te gaan mediteren. Daarna naar Cluny om op het historische marktplein te lunchen. (ik hoop op een herfstzonnetje)
Dan naar huis en mijn verplichte mails afwerken en de beslissing nemen om wel of niet te starten met het introductieweekend van 26 – 27 oktober in Nederland.
Mochten er te weinig mensen zijn, dan zoeken we naar een alternatief.
Ik ga er van uit dat er wél voldoende mensen zijn die deel willen nemen aan dit unieke introductieweekend waarbij we onszelf de volgende vragen gaan stellen:
Wat heb ik mezelf voorgenomen (onbewust) n.a.v. mijn hoogtepunten en dieptepunten in mijn leven?
Sommige mensen leiden een leven van overleven door de pijn die zich heeft vastgezet n.a.v. een vroegere pijnervaring. Anderen leven oppervlakkig omdat ze tevreden zijn met een taartpuntje i.p.v. de hele taart. Ze nemen genoegen met dàt wat er overblijft voor hen in het leven i.p.v. het leven ten volle te leven.
Een mooie uitdaging, doe je mee? Het kan nog, één mailtje is al voldoende om deel te nemen aan het introductieweekend in het Conferentiecentrum De Spreeuwelse Heide in Westelbeers. (info@loekknippelsacademie.nl)

Op 21-10-2013, categorie: Blog door peterjan