De Baarden van Sinterklaas

Van mijn tiende tot mijn dertigste speelde ik geregeld Sinterklaas. Als volwassene had ik natuurlijk een officieel pak met prachtige pruiken, maar als kind was het behelpen geblazen. Mijn oudste zus Cor heeft mijn eerste Sinterklaasmantel gemaakt van rode dobbi-stof, afgebiest met goudband en een groot kruis op de rug. Samen met mijn moeder maakte ik een mijter, maar die baard……

Ik zeurde wat af om een goede baard te krijgen. Bij ons thuis was het allesbehalve rijkdom, er moest een oplossing gevonden worden voor de Goed Heilig Man, die elke dag op pad wilde. Meestal samen met mijn broer Piet of mijn zus Han. Schminken was een ander probleem, we deden dat met de kurk van een fles wijn: boven een kaarsvlam houden en dan het gezicht insmeren. De Zwarte Piet pakken waren ook zelf gemaakt door mijn oudste zus en met crêpepapier werden witte kragen gemaakt.
En zo gingen Sint en Piet elke dag op stap: naar de buren om de kinderen te verrassen. Ik weet nog steeds niet waar we het strooigoed vandaan haalden, misschien kregen we het wel vooraf van de buren zelf. Er werd in ieder geval gestrooid, maar Sint was altijd een beetje verdrietig wanneer hij weer thuis kwam omdat de eigengemaakte baard niet lekker zat.
Mijn vader had een oplossing: hij werkte veel in Zeeland en bracht echte vlas mee. Ik vond het er niet uitzien, maar mijn moeder zou het bleken en dan aan een lapje vastmaken. Ik zag eruit als een oude bok met gebleekt, geelachtig vlashaar. Dit was het toch ook niet.
Ik heb engelenhaar van de kerstboom geprobeerd: het gevolg was wekenlang last hebben van huiduitslag. Dat engelenhaar was eigenlijk gewoon gevaarlijk!
Het lapje waarop watten geplakt werden, vond ik pure armoede en Sint weigerde zelfs op route te gaan, maar zus Han stond al geschminkt klaar en zij wilde weg!
Eenmaal buiten, het waaide flink, zag ik de watten zich losrukken van het lapje en de teleurgestelde Sint kwam huilend naar huis. “Het ziet er niet uit!” riep ik uit.
Mijn broer Piet had hét idee: touw uitrafelen en aan mijn gezicht plakken. Maar hoe? “Met Solution!” sprak broer Piet. Sint nam alle tijd om samen met mijn broer een baard te creëeren die stukje bij beetje met behulp van de zware lijm Solution (normaal gebruikt om banden te plakken) op het gezicht geplakt werd. Mijn zus Han komt binnen en ziet dat broer Piet ook al geschminkt is: “Ik zou vanavond toch Zwarte Piet zijn…?” En zonder zich te bedenken, greep ze de baard van Sinterklaas beet en rukte die met één beweging van mijn gezicht. “Auuw….” De vellen hingen erbij en weken lang moest ik elke dag gezalfd worden om ontstekingen te voorkomen.
Maar dan…..eindelijk is er een goede oplossing.
Ik kom thuis van school en zie aan de kapstok een jas hangen met een binnenvoering van Teddiestof: fijne krulletjes. Het zag er prachtig uit.
Zonder na te denken, nam ik een schaar en knipte mijn ideale baard uit de voering.
Met een elastiekje werd de baard achter mijn oren vastgebonden en Sint was gelukkig!
’s Avonds bij terugkomst zag mijn moeder het tafereel aan en vroeg: “Hoe kom je nou toch aan zo’n mooie baard?” Ik antwoordde: “Uit een oude jas geknipt!”
“Een oude jas?”
Ze liep weg en kwam woedend terug.
“Die oude jas is de winterjas voor onze Jan, die is net nieuw!”
Sint wist zich geen raad en maakte zich uit de voeten.
Uren later durfde hij zich pas weer te vertonen en toen hij binnenkwam merkte hij dat er achter de boosheid een glimlach schuil ging.
“Goed dat tante Rie volgende week komt, dan kan ze de jas herstellen!” zei mijn moeder.
Wat was ik blij toen ik eindelijk voor een vereniging gevraagd werd om Sint te spelen. Mijn eerste vraag was dan ook: “Hebben jullie een goede baard?”
Ik zag er prachig uit: vol ornaat, prachtige pruik en dito baard.
Jaren heb ik dit spel gespeeld in deze periode, ook toen ik onderwijzer was en op huisbezoek ging bij ‘stille armen’ en daar enkele cadeautjes bracht. Ik vond het altijd boeiend dat de kinderen mij niet herkenden als ‘hun onderwijzer’ met zijn vriend de Zwarte Piet (dat was Peter-Jan natuurlijk, die echter van mijn goedgevigheid niks wist en steeds dacht: “Wat heeft Loek toch een goed schoolhoofd die dit allemaal mogelijk maakt?”)
Sommigen van mijn beste vrienden denken nu dat Sinterklaas niet in Spanje woont, maar in Frankrijk!

Op 20-11-2013, categorie: Blog door peterjan