NETWORKING …

Weer terug in Nederland denk ik steeds: “Hoe maak ik aan meer mensen en organisaties bekend dat ik er weer ben?”
Een kennis maakte me attent op de Open Coffee-bijeenkomsten in de regio: Tilburg, Waalwijk, Vught, Den Bosch. “Laat ik het dan toch eens proberen….”
Ik reed naar de locatie in Vught en tijdens mijn autorit dacht ik steeds: “Als mensen het druk hebben, komen ze toch niet naar zo’n meeting, dan hebben ze wel andere dingen te doen….wie komt er dan wel, zal ik me daarbij thuis voelen?”
Aangekomen op de locatie gebeurde er iets merkwaardigs: een vlotte tante liep voor me en hield de deur voor me open, waarop ik spontaan zei: “Dat is nog eens galant, bent U hier ook voor de eerste keer?”
Er volgde een litanie over haar werk. Het was alsof ze een kant-en-klaar-praatje had ingestudeerd. Dat herken je ook wel eens bij een vertegenwoordiger die zojuist een cursus heeft afgerond. Ik was bepaald niet op mijn gemak gesteld.
Er stonden veel mensen bij de koffie-uitdeel, ik voelde dat ik OMA niet thuisgelaten had (OMA d.w.z. Oordelen, Mening vormen en Adviseren) en dat mijn observeerder overwerk maakte. “Een club hongerige mensen die allemaal werk zoeken en die net als ik, de boel scannen en mensen uitsluiten”
Er werd voorgesteld dat we met vieren aan een tafeltje gingen zitten en 1 minuut de tijd kregen om onszelf voor te stellen, daarna konden de anderen enkele minuten vragen stellen.
Ik was weer terug op de middelbare school waar ik uitrekende wanneer ik een beurt zou krijgen vanuit mijn faalangst om een verkeerd antwoord te geven. Ook nu voelde ik die spanning. Ik kon mijn aandacht moeilijk bij het gelikte verhaal houden en dacht dan: “Hier kan ik niks mee, een secretaresse die zich verhuurt aan organisaties en die zegt heel veel werk te hebben….waarom zit ze dan hier?”
Een jonge onderneemster, graficus, deed haar woord en ook zij was op zoek naar werk. Bij de bankmevrouw haakte ik volledig af: een van buiten geleerd gelikt verhaaltje waarbij ze totaal geen contact zocht met haar toehoorders…Ze was er vanuit de nieuw op te bouwen serviceverlening van de bank.
Peter kwam ook met een gelikt verhaal als mediator en bekeek daarbij alleen de dames aan de overkant. Mij zag hij totaal niet en hij was zó geslaagd in zijn werk dat ik wegzakte in een gevoel van “ik ben hier op de verkeerde plek!”
De wisseling bracht niet veel andere stemmingen in mij teweeg: de actiecoach kon mij wel helpen om mijn bedrijf eens door te lichten. “Aai, ik vind dit eng worden, dat mensen zich zo opdringen en dat ze niks van zichzelf laten zien”.
Toen alles voorbij was, liep ik gedemotiveerd naar buiten en vergat te vragen of ik de koffie moest betalen. Ik moet toch komende week nog een keer die kant uit en dan maar eens navragen, want het was gênant dat ik zonder af te rekenen of er zelfs maar over na te denken vertrok.
Een vriend belt en vraagt me of ik mee ga naar een voordracht van dr. Moniek Hover, zij is professor Storytelling & Experience aan NHTV Academy for Leisure in Breda. Ik zeg spontaan ja en voel dat ik daar méér kan leren dan van al die kaartjesgevers tijdens de Open Coffee.
Ik had niet eens kaartjes bij me. Ik zal niemand van deze mensen nog ooit ontmoeten, denk ik bij mezelf .
“Zo wil ik me niet profileren!” Maar hoe dan wel?
Door voordrachten, artikelen schrijven, spontane ontmoetingen en door authentieke verhalen te vertellen over ‘hoe ik in het leven sta en waarom ik gepassioneerd ben in mijn werk omdat ik iedereen oprecht geluk gun en dat kan alleen wanneer je kiest voor een authentiek leven’
In het college van Moniek fungeert de Efteling als business case onder de titel: “Storytelling, sprookje of werkelijkheid?”
Je hoort nog van mijn netwerk-acties binnenkort.
Wanneer jij een goed advies of suggestie hebt, dan hoor ik dat graag natuurlijk.

Weer terug in Nederland denk ik steeds: “Hoe maak ik aan meer mensen en organisaties bekend dat ik er weer ben?” Een kennis maakte me attent op de Open Coffee-bijeenkomsten in de regio: Tilburg, Waalwijk, Vught, Den Bosch. “Laat ik het dan toch eens proberen….”
Ik reed naar de locatie in Vught en tijdens mijn autorit dacht ik steeds: “Als mensen het druk hebben, komen ze toch niet naar zo’n meeting, dan hebben ze wel andere dingen te doen….wie komt er dan wel, zal ik me daarbij thuis voelen?”Aangekomen op de locatie gebeurde er iets merkwaardigs: een vlotte tante liep voor me en hield de deur voor me open, waarop ik spontaan zei: “Dat is nog eens galant, bent U hier ook voor de eerste keer?”Er volgde een litanie over haar werk. Het was alsof ze een kant-en-klaar-praatje had ingestudeerd. Dat herken je ook wel eens bij een vertegenwoordiger die zojuist een cursus heeft afgerond. Ik was bepaald niet op mijn gemak gesteld.Er stonden veel mensen bij de koffie-uitdeel, ik voelde dat ik OMA niet thuisgelaten had (OMA d.w.z. Oordelen, Mening vormen en Adviseren) en dat mijn observeerder overwerk maakte. “Een club hongerige mensen die allemaal werk zoeken en die net als ik, de boel scannen en mensen uitsluiten”Er werd voorgesteld dat we met vieren aan een tafeltje gingen zitten en 1 minuut de tijd kregen om onszelf voor te stellen, daarna konden de anderen enkele minuten vragen stellen.Ik was weer terug op de middelbare school waar ik uitrekende wanneer ik een beurt zou krijgen vanuit mijn faalangst om een verkeerd antwoord te geven. Ook nu voelde ik die spanning. Ik kon mijn aandacht moeilijk bij het gelikte verhaal houden en dacht dan: “Hier kan ik niks mee, een secretaresse die zich verhuurt aan organisaties en die zegt heel veel werk te hebben….waarom zit ze dan hier?” Een jonge onderneemster, graficus, deed haar woord en ook zij was op zoek naar werk. Bij de bankmevrouw haakte ik volledig af: een van buiten geleerd gelikt verhaaltje waarbij ze totaal geen contact zocht met haar toehoorders…Ze was er vanuit de nieuw op te bouwen serviceverlening van de bank. Peter kwam ook met een gelikt verhaal als mediator en bekeek daarbij alleen de dames aan de overkant. Mij zag hij totaal niet en hij was zó geslaagd in zijn werk dat ik wegzakte in een gevoel van “ik ben hier op de verkeerde plek!”De wisseling bracht niet veel andere stemmingen in mij teweeg: de actiecoach kon mij wel helpen om mijn bedrijf eens door te lichten. “Aai, ik vind dit eng worden, dat mensen zich zo opdringen en dat ze niks van zichzelf laten zien”.
Toen alles voorbij was, liep ik gedemotiveerd naar buiten en vergat te vragen of ik de koffie moest betalen. Ik moet toch komende week nog een keer die kant uit en dan maar eens navragen, want het was gênant dat ik zonder af te rekenen of er zelfs maar over na te denken vertrok.Een vriend belt en vraagt me of ik mee ga naar een voordracht van dr. Moniek Hover, zij is professor Storytelling & Experience aan NHTV Academy for Leisure in Breda. Ik zeg spontaan ja en voel dat ik daar méér kan leren dan van al die kaartjesgevers tijdens de Open Coffee.Ik had niet eens kaartjes bij me. Ik zal niemand van deze mensen nog ooit ontmoeten, denk ik bij mezelf . ”Zo wil ik me niet profileren!” Maar hoe dan wel?Door voordrachten, artikelen schrijven, spontane ontmoetingen en door authentieke verhalen te vertellen over ‘hoe ik in het leven sta en waarom ik gepassioneerd ben in mijn werk omdat ik iedereen oprecht geluk gun en dat kan alleen wanneer je kiest voor een authentiek leven’
In het college van Moniek fungeert de Efteling als business case onder de titel: “Storytelling, sprookje of werkelijkheid?”Je hoort nog van mijn netwerk-acties binnenkort.Wanneer jij een goed advies of suggestie hebt, dan hoor ik dat graag natuurlijk.

Op 21-02-2014, categorie: Blog door peterjan