“Ik had nog liever dat je kanker had….!”

De colleges, georganiseerd door het Brabant Dagblad in samenwerking met de Fontys Hogeschool, over “verlies en veerkracht” hebben me opnieuw aan het denken gezet.
Het was me als sociaal-pedagoog – vroeger werkzaam binnen Fontys op de faculteit pedagogiek – natuurlijk al lang duidelijk dat de eerste levensjaren cruciaal zijn. En wel in meerdere opzichten: je voelt je wel of niet welkom in het gezin, je leert je hechten en je leert omgaan met intimiteit.
Een kleine indringende oefening van Jakob van Wielink bracht alles in mij in beroering: “Ga eens terug naar een pijnlijk moment in je jeugd en hoe werd je toen opgevangen door je moeder?”
Zij is de eerste die zorgt voor ‘secure base’(veilige basis).
Ik was ongeveer acht jaar toen mijn buurjongetje voor ons huis dodelijk verongelukte. We renden allemaal naar buiten. Ik zag Hansje liggen, bleek, maar gaaf en hij bewoog niet meer.
Alom paniek om je heen.
Ik rende terug naar binnen om troost te zoeken bij mijn moeder. Die stond voor het Mariabeeld te bidden en was volledig verstijfd!
Dan op mijn eenentwintigste jaar gebeurt het volgende: ik vertel mijn ouders dat ik homo ben. Mijn moeder, opnieuw verstijfd, reageert: “Ik had nog liever dat je kanker had!”
Een jaar ben ik niet naar huis gegaan. Ik was zó aangeslagen, maar ook teleurgesteld.
Dan, op een zondagmorgen, belt ze me op met de vraag of we op de koffie komen. Er is nooit meer over het voorval gesproken.
Toen mijn schoonzus me onlangs in vertrouwen nam, typeerde zij mijn moeder treffend: “Moeder pakte een probleem nooit aan, maar gooide het achter zich neer!”
Dat zorgt allesbehalve voor een ‘secure base’.
Het waren prachtige lezingen en een groot compliment voor Heidi van den Hout, die vanuit eigen ervaring én betrokkenheid deze avonden inleidde en afsloot.
Het wordt nu tijd BD-College dat jullie een volgende stap gaan zetten.
“Wat neemt een kind allemaal mee vanuit de prénatale periode naar dit leven en in hoeverre kiezen daardoor veel mensen voor ‘overleven’ in plaats van écht, zélf leven?”
Ik heb hierover een boek geschreven. Na negenentwintig jaar ervaringen uitwisselen met mensen die vastliepen in hun leven.
Therapie begint dus niet bij het probleem wat de cliënt verwoordt, maar bij zijn ontstaansgeschiedenis en dan kom je automatisch ook bij de twaalf basisbehoeften (zoals respect, aanmoediging, erkenning) in de opvoeding en stel je vragen aan het fenomeen ‘secure base’.
Brabants Dagblad, ik daag jullie uit om met mij en enkele andere niet-reguliere opleidingen act de présence te geven aan jullie volgende College-tour.
Een goede suggestie? In ieder geval succes verzekerd!

Bovenstaande blog ontstond n.a.v. het artikel in het Brabants Dagblad “Lessen over verlies die ook het hart raken” door Twan van Lierop, zaterdag 18 oktober 2014, n.a.v. Fontys-B.D.-colleges.

Op 19-10-2014, categorie: Blog door peterjan