Dirigent van je eigen orkest…

In de opleiding werken we met deelpersonen. Daarmee wordt bedoeld dat je als mens bestaat uit zeer veel verschillende rollen die afhankelijk van je ervaringen op de voorgrond kunnen komen staan. Die rollen – soms ook weleens kwaliteiten of karaktertrekken genoemd – willen maar één ding: op de voorgrond blijven staan als ze de kans krijgen.

Dat is niet altijd de bedoeling want dan zou ons leven heel saai blijven en zouden we nooit meer durven experimenteren met andere ervaringen.

Je kunt je leven vergelijken met een groot orkest dat je tot je beschikking hebt. Er zijn verschillende instrumenten en het ene instrument is nu eenmaal luider dan het andere. Om een harmonie te bereiken weet je welke instrumenten je accenten mag geven en welke juist zachter mogen spelen.

Maar…hoe weet je dat?

Voor je ligt een partituur, daar staat het muziekstuk genoteerd met  allerlei opmerkingen over zacht, hard, wegsterven, langzaam opkomend…En jij bent de dirigent die dit bepaalt.

Maar hoe kom je toch aan dat muziekstuk?

Er is ooit een componist geweest die dit heeft gecomponeerd. Hij kreeg de inspiratie en de bezieling om het op papier te zetten. Je zou dit dus jouw levensopdracht kunnen noemen. Ergens is al bekend wat jij met je kwaliteiten kunt gaan doen in je leven. Het is echter aan jou als dirigent de taak om je levensopdracht goed te lezen en te doorgronden om vervolgens de juiste muziekinstrumenten aan te sporen.

Dat gebeurt de hele dag in ons leven.

Nu was ik onlangs in de praktijk van Ellen Keerssemeeckers in Aalst – bij Brussel – en zag in haar praktijk een engeltje staan. Althans ik dacht dat het een engeltje was.

“Neen, dat is mijn dirigent, hij herinnert me eraan dat ik altijd zelf bepaal wat ik doe en hoe ik het wil doen. En dat is belangrijk bij de sessies die ik hier vormgeef!”

Ik ging voldaan naar huis, beseffende dat ik soms mijn dirigent maar aan laat rommelen en dat ik dan aan het einde van de dag een kater heb omdat ik niet gedaan heb wat ik zo g

raag had willen doen. “Toch ook weer eens zo’n dirigent zichtbaar opstellen in mijn werkkamer”, dacht ik bij mezelf.

Op 10-03-2015, categorie: Blog door peterjan
4 Responses to Dirigent van je eigen orkest…
  1. Leuk Loek,

    Heel heldere boodschap, ik vind de symbool van Ellen een leuk reminder om de regie in de handen van mijn dirigent te laten.
    Maar wie is de echt dirigent? voor mijn gevoel is dat de transpersoonlijkheid die stijgt boven de deelpersonnen, diegene die de boodschappen doorgeeft aan de personnlijke brein. In die zin dan, vergelijkbaar met een engel , mijn hogere Self .
    daarvoor is het zinvol en essentieel dat de persoon gebonden dirigent een goed ontvanger is van de hogere Self die gebonden is aan de grote bewustzijn, de Bron van Al dat is.

    Bedankt voor het delen.
    Liefs,
    Chantal

  2. Leuke blog Loek. Hier mijn reflectie er op: Go With The Flow.

    De meest prachtige muziek is gecomponeerd vanuit een idee, vanuit inspiratie. Een dirigent zorgt ervoor dat de compositie tot wasdom komt, en er prachtige muziek ontstaat valt als het orkest het als collectief onder leiding van de dirigent ten gehore brengt. Maar vergeet niet dat er ook heel veel prachtige muziek ontstaat vanuit improvisatie. Dat betekent niet dat het orkest maar wat doet en er iets toevallig ontstaat, maar dat betekent dat tijdens het musiceren de inspiratie en interactie met de omgeving opgezocht wordt en daarmee iets nieuws gemaakt wordt en tegelijk ten gehore gebracht wordt. Als dirigent kun je ook dat stimuleren. Als je zo als mens in het leven staat dan zou je dat Go With The Flow kunnen noemen. Go With The Flow betekent niet dat je alles maar aan het lot overlaat en over je heen laat komen, maar het betekent wel dat je in sommige situaties de natuurkrachten, of menselijke interactie of ad hoc inspiratie laat meespelen in je orkest. Denk aan een grote rivier waarin boomstammen drijven. Go with the flow betekent de natuurkracht, de stroming van de rivier, gebruiken om verder te komen. Maar het betekent ook dat je zelf kiest op welke boomstam je springt, wanneer je aan wal springt en wanneer je zelf zwemt. Zo sta ik in het leven, en maak ik het liefst muziek: improviserend en elkaar inspirerend, soms met een duidelijk doel en soms is het doel alleen maar om te laten ontstaan wat er gaat ontstaan (serendipiteit). Je kunt zo zelfs dirigeren naar een niet vooraf gecomponeerd muziekstuk.

  3. Gerard d'Olivat
    17-03-2015 at 16:53

    Er is een tegeltjes wijsheid en die luidt: “van het concert des levens heeft niemand een program”. Daar zit wel een kern van waarheid in. Maar ja daar sta je dan als dirigent in de orkestbak. De fagottisten lachen nog wat na over hun feestje van gisteravond. Een violiste probeert nog zonder dat iemand het hoort de ‘a’ te vinden, tevergeefs! en iedereen kijkt verontwaardigd en kwaad in haar richting. Ze krijgt er een kleur van! De trompettist steekt zijn hand op en roept dat hij tegen ieder aannemelijk bod zijn trompet wil verkopen en er ontstaat direct een levendige onderhandeling met de hoboist die ook wel eens luid tetterend over straat wil lopen. Opeens klinkt er een donderend lawaai, de bassist struikelt over zijn stoeltje en trapt een gat in de klankkast van zijn instrument,” weg begeleiding!” denkt de steeds wanhopiger wordende dirigent.
    De paukenist die altijd al een gruwelijke hekel had aan de basspeler roffelt uit puur leedvermaak een enorme solo….als hij eindelijk moe is van zijn geroffel dat iedereen horen en zien ontneemt staat de piccolo speler op. Hij heeft stiekem nog eens zijn partij uit de Zauberflote van Mozart geoefend en wil dat nu wel eens ten gehore brengen ook al staat dat helemaal niet op het program..Met zijn razend snelle loopjes brengt hij iedereen in vervoering..spontaan klapt de hele bak.
    Dan roepen de altviolisten met zijn allen opeens……sssttt, want ze zien dat de dirigent het huilen nader staat dan het lachen. Wat een chaos..!!…. fluisterend zetten de hoboist en de trompettist hun onderhandelingen toch door. Ja want het gaat over geld en dat telt. Wanhopig overziet de dirigent de chaos in zijn bak….wat een toestand.
    Maar als de nood het hoogst is is de redding nabij. Een engeltje strijkt neer op de schouders van de dirigent en engeltjes hebben zoals we wel weten altijd zo’n klein harpje in hun hand. Waarom weet niemand, Hij/zij wat zijn engelen eigenlijk? fluistert iets in het oor van de dirigent….aanvankelijk hoort de dirigent niet wat het engeltje zegt, er is zoveel lawaai om hen heen. Dan na verloop van enige tijd wanneer het gerumoer in de bak eindelijk voorbij is en de prijs van de trompet bepaald is, hoort ieder orkestlid en ook eigenlijk iedereen in de zaal opeens wat dat kleine engeltje met dat harpje aldoor maar weer herhaalt.
    “Gewoon de maat slaan!!”…Gewoon de maat slaan?? denkt de dirigent aanvankelijk is dat alles!! Ja zegt het engeltje begin daar maar eens mee…gewoon de maat slaan, dan weet iedereen in de bak tenminste waar ze aan toe zijn….en wie weet volgt de rest dan vanzelf wel.
    En zo is het gewoon de maat slaan bij alles wat je doet…moeilijk genoeg!

    Gerard d’Olivat .

  4. Gerard d'Olivat
    17-03-2015 at 16:55

    Er is een tegeltjes wijsheid en die luidt: “van het concert des levens heeft niemand een program”. Daar zit wel een kern van waarheid in. Maar ja daar sta je dan als dirigent in de orkestbak. De fagottisten lachen nog wat na over hun feestje van gisteravond. Een violiste probeert nog zonder dat iemand het hoort de ‘a’ te vinden, tevergeefs! en iedereen kijkt verontwaardigd en kwaad in haar richting. Ze krijgt er een kleur van! De trompettist steekt zijn hand op en roept dat hij tegen ieder aannemelijk bod zijn trompet wil verkopen en er ontstaat direct een levendige onderhandeling met de hoboist die ook wel eens luid tetterend over straat wil lopen. Opeens klinkt er een donderend lawaai, de bassist struikelt over zijn stoeltje en trapt een gat in de klankkast van zijn instrument,” weg begeleiding!” denkt de steeds wanhopiger wordende dirigent.
    De paukenist die altijd al een gruwelijke hekel had aan de basspeler roffelt uit puur leedvermaak een enorme solo….als hij eindelijk moe is van zijn geroffel dat iedereen horen en zien ontneemt staat de piccolo speler op. Hij heeft stiekem nog eens zijn partij uit de Zauberflote van Mozart geoefend en wil dat nu wel eens ten gehore brengen ook al staat dat helemaal niet op het program..Met zijn razend snelle loopjes brengt hij iedereen in vervoering..spontaan klapt de hele bak.
    Dan roepen de altviolisten met zijn allen opeens……sssttt, want ze zien dat de dirigent het huilen nader staat dan het lachen. Wat een chaos..!!…. fluisterend zetten de hoboist en de trompettist hun onderhandelingen toch door. Ja want het gaat over geld en dat telt. Wanhopig overziet de dirigent de chaos in zijn bak….wat een toestand.
    Maar als de nood het hoogst is is de redding nabij. Een engeltje strijkt neer op de schouders van de dirigent en engeltjes hebben zoals we wel weten altijd zo’n klein harpje in hun hand. Waarom weet niemand, Hij/zij wat zijn engelen eigenlijk? fluistert iets in het oor van de dirigent….aanvankelijk hoort de dirigent niet wat het engeltje zegt, er is zoveel lawaai om hen heen. Dan na verloop van enige tijd wanneer het gerumoer in de bak eindelijk voorbij is en de prijs van de trompet bepaald is, hoort ieder orkestlid en ook eigenlijk iedereen in de zaal opeens wat dat kleine engeltje met dat harpje aldoor maar weer herhaalt.
    “Gewoon de maat slaan!!”…Gewoon de maat slaan?? denkt de dirigent aanvankelijk is dat alles!! Ja zegt het engeltje begin daar maar eens mee…gewoon de maat slaan, dan weet iedereen in de bak tenminste waar ze aan toe zijn….en wie weet volgt de rest dan vanzelf wel.
    En zo is het gewoon de maat slaan bij alles wat je doet…moeilijk genoeg!

    Gerard d’ Olivat .

Leave a Reply Cancel Reply

Cancel Reply