Nieuwsbrief Mei 2015

Aandacht voor je innerlijk kind.

Bij ons therapeutisch begeleidend werk gaan we ervan uit dat veel van onze gedragingen als volwassene een herhaling zijn van de gedragingen als klein kind.

Als klein kind maak je allerlei ervaringen mee. Stel je eens voor hoeveel een ‘kleine uk’ moet leren. En dat in een tijdspanne en een tempo waar we als volwassene doodmoe en moedeloos van zouden worden. Als ons van tevoren was verteld hoe vaak we zouden vallen voordat we zouden kunnen lopen en we toen al een volwassen manier van denken zouden hebben, waren we er nooit aan begonnen! Kijk maar eens om je heen hoeveel mensen bij tegenslag of teleurstelling dat wat ze willen bereiken al opgeven (jijzelf misschien ook?).

De ervaringen die je als klein kind meemaakt bestaan natuurlijk uit fijne en mooie, ontroerende ervaringen, die als balsem voor je ziel zijn. Daarnaast maak je als kind ook nare, verdrietige, teleurstellende momenten mee. Momenten waar je boos van wordt. Hadden jouw ouders, je opa of oma, je juf of meester op school, je sporttrainer daar aandacht voor? Mocht je hard uithuilen als je verdriet had? Mocht je hardop schelden als je boos was? Of was het meer van “Grote jongens huilen niet!” als je was gevallen of “Grote meid, even flink zijn hoor!” als je een injectie kreeg.

En dan heb ik het hier nog niet eens over echt traumatische ervaringen zoals emotioneel of seksueel misbruik. Zo is verwennen ook misbruik. We noemen dat emotioneel misbruik. Geen aandacht voor je emoties als kind, maar afkopen met een lolly, een ijsje, speelgoed of een dagje uit.

Als er geen aandacht van de volwassenen is voor je emoties als klein kind, ga je je boosheid inslikken of je gaat ergens stiekem zachtjes zitten huilen. Het grote gemis aan papa, die er niet is, ga je niet meer voelen. Als je wordt gepest op school, ga je stoer zeggen dat het je niet raakt. Uit schaamte en om het minder te voelen. En voor je het weet ben je een grote jongen en een flinke meid. Bravo! Of niet? Waar is jouw pure kind-zijn gebleven? Je onbevangenheid? Je speelsheid? Durf je nog spontaan te zijn? Of ben je bang dat anderen van je zullen ontdekken dat je bang bent, je schaamt, je schuldig voelt of dat je iedere avond in je bedje ligt te huilen? “Want dan ben je zwak”, denk je.

Zoals gezegd, dit kan ontstaan wanneer de volwassenen om je heen geen aandacht hebben voor jouw emoties als kind. Je trekt je dan terug, want dat voelt heel onveilig en je wilt de pijn van de negatieve emoties niet meer voelen.

Zo creëer je een pantser om je heen om te kunnen overleven. Niets raakt je meer.
Een pantser waar je later in je leven op een gegeven moment last van krijgt in nieuwe situaties.
Je ontmoet bijvoorbeeld je grote liefde en het lukt je niet om je aan hem of haar te geven, je hart open te stellen. Of je kan je niet in een ander inleven. Je begrijpt niet waar die ander mee zit. In jouw ogen is het “Niet zeuren, maar gewoon doorgaan”. Dit pantser houdt je dan gevangen in oude gewoontes, die je op dat moment niet meer nodig hebt, maar niet kan veranderen. Je bent er zo aan gewoon om alles en iedereen verstandelijk te benaderen, dat je niet kan voelen wat er gebeurt.

Het ‘pure kind’ in jou – je onschuld, je vertrouwen, je behoeften en grenzen aanvoelend, natuurlijk – zit diep in je weggestopt.

Het ‘gekwetste kind’ in jou staat op de voorgrond, ook al ben je volwassen. Je reageert op situaties en mensen vanuit je ‘gekwetste kind’ door je heel snel onveilig te voelen, angstig te worden, je afgewezen voelen, zelfs als de ander alleen maar op een bepaalde manier kijkt of de wenkbrauwen optrekt. Je wordt snel boos of verdrietig en je bent heel onzeker.

Het ‘overlevende kind’ in jou kan ook op de voorgrond zijn gekomen. Je bent heel goed geworden in jezelf aanpassen. Je houdt je groot, ook al huilt je hart. Je cijfert je weg en negeert je eigen behoefte. Als ‘hij/zij maar gelukkig is’. je hebt een dikke muur om je heen. Je houdt vol, bijt door. Je bent een vechter geworden en bij plotselinge gebeurtenissen bevries je. Je bent gevoelig geworden voor verslavingen (eten, alcohol, roken, spanning, seks, werk).

Het gekwetste kind en het overlevende kind weerhouden je ervan om werkelijk volwassen te worden.

De liefdevolle volwassene heb je in je jonge jaren nooit gekend en enorm gemist. Een volwassene die liefdevol en onvoorwaardelijk er voor je was zonder te veroordelen en jou zo respect en waardering bijbrengt voor jezelf. In plaats hiervan stond je er als groter kind er vaak helemaal alleen voor.

In onze manier van therapeutisch werken brengen we in de gespreksmethodiek een ontmoeting tussen de volwassene (jij) en het gekwetste kind en/of overlevende kind in jou. De liefdevolle volwassene in jou, waar je dan contact mee hebt, steunt dan je gekwetste of overlevende kind. Het overlevende kind voelt die liefde en zal zich gaan ontspannen. Het gekwetste kind kan dan helen. Dan komt het pure kind meer en meer tot zijn recht. Je gaat dan anders reageren op de mensen om je heen. Je kan situaties beter – volwassener – inschatten. Jij wordt de volwassen regisseur van je eigen leven en je bent niet langer afhankelijk van het kind in jou. Je leeft eindelijk je eigen leven en dan kan je zeggen of roepen ‘MIJN LEVEN IS VAN MIJ!’’

Slotweek van de 2ejaars studenten.

Maandag 4 mei beginnen we aan de slotweek van het 2e studiejaar van de opleiding tot counselor (therapeut). In dit jaar hebben de studenten ook leren werken met een aantal methodieken. Voor de slotweek hebben zich mensen aangemeld die als cliënt aan deze week willen deelnemen. Zij hebben dan iedere dag minimaal één sessie met een van de tweede jaars onder supervisie van Peter-Jan In der Rieden, Helma Beelen, Marjolein Zaal.

In deze week worden ook workshops verzorgd door enkele gasttrainers. Zo verzorgt Marja Vis, oud-studente van de opleiding, een workshop rondom werken met de stem. Cynthia Jagtman (oud-studente) brengt een workshop creatieve expressie en Marjolein Zaal (oud-studente) een workshop rondom overdracht en tegenoverdracht. Helma Beelen (oud-studente) is als co-trainer aanwezig.
Al deze oud-studenten hebben na hun opleiding bij de Loek Knippels Academie zich verder geschoold en ontwikkeld, waardoor zij een inspirerende aanvulling zijn in deze week.

Weekend eerstejaars 23-24 mei.

Zaterdag 23 en zondag 24 mei is het laatste weekend van de 1ejaars studenten voordat eind juni nog de slotweek volgt. Dit weekend zal in het teken staan van familieopstellingen, waarbij ongetwijfeld ook het ‘Innerlijke kind’ aan bod zal komen. Het belooft een inspirerend en boeiend weekend te worden met veel herkenningspunten voor iedere deelnemer. Daarnaast zal Dagmar Oversteyns (psychologe) een workshop verzorgen rondom JOUVOLUTIE, een theoretisch model om vorm te geven in je dagelijks leven.

Op 03-05-2015, categorie: Nieuwsbrieven door admin