Kermis, sweet memories….

Het is zeker 40 jaar geleden dat ik op een kermis was in Nederland. De laatste keer was in Oosterhout samen met mijn partner die ik net die dag ontmoet had. Onze first date. Destijds kwamen we mijn collega Joep tegen die niet eens wist dat ik op mannen viel en hij en zijn vrouw nodigden ons uit om na de kermis een borreltje te komen drinken bij hem thuis. Natuurlijk gedaan maar we zaten beiden op hete kolen want we wilden elkaar ontdekken en niet een hele middag praten over het werk.

Vandaag was er kermis in Hilvarenbeek. “ Zullen we eens gaan kijken en iets lekkers halen voor bij de koffie?”  stelde Peter-Jan voor. Het was een gekte van jewelste: alles wat herrie kon maken, gaf geluid. Alle genres muziek door elkaar en we stonden als twee opa’s naar de technische vernuftheden te kijken. Een apparaat ging hoog de lucht in en dan over de kop. Gegil van jonge mensen, stoer doen als ze eruit kwamen: “ Het stelde niks voor hoor!”

Dat bracht me terug bij de dorpskermis in Elshout, bijna 60 jaar geleden. Ik had alleen belangstelling voor de schommels (schuitjes nog zelf aanduwen) en de botsauto’s en daarna kijken hoe anderen bij het hengelen de gouden horloges naar boven haalden. Met open mond keek ik naar die stoere jongens die alles durfden en die scharrelden met de meisjes. Ik was zo kinderlijk en stond met open mond naar die stoere, gespierde jongens bij de botsauto’s te kijken. Ze waren tijdelijk in dienst bij de kermis en niets leek mij leuker dan dergelijk werk.

Op een bepaald moment kwam zo’n stoere bink op me aflopen, ik was 7 jaar denk ik, en hij vroeg me om aan mijn buurmeisje, die destijds al 14 was, eens te vragen of hij haar poesje mocht zien. Ik liep niks vermoedend naar mijn buurmeisje, dacht nog “Hebben zij dan katten thuis?” en vroeg haar of die jongen van de botsauto’s haar poesje mocht zien.

Ze gaf me een rake klap, recht in het gezicht. Ik droop af naar huis en vertelde het verhaal aan mijn moeder. Ik zag dat ze haar glimlach inhield maar ze troostte me met de woorden “Goh, jongen, je weet toch dat de buren dol op dieren zijn”. Daarna mocht ik mijn nougatreep opeten die ik meegenomen had van de kermis.

Ik moest er vandaag aan denken toen ik hier in Hilvarenbeek over de kermis liep. Eenmaal thuis genoten van de Berliner bol met een kop koffie en teruggedacht aan onze eerste ontmoeting op de kermis in Oosterhout, nu ruim 40 jaar geleden.

“Tjeetje, dat buurmeisje van toen zal nu wel een grijze poes hebben”, dacht ik bij mezelf.

Op 15-06-2015, categorie: Blog door peterjan