Een afstandelijk bezoek…

Herken je dat ook?Er komt iemand bij je op bezoek en het lijkt wel of je alles uit die persoon moet trekken. Niks wordt er spontaan verteld en als hij al iets zegt is het zó algemeen of over anderen dat je vanzelf die persoon begint te interviewen. Althans dat is mijn manier van doen wanneer ik het gewoon niet interessant vind wat er verteld wordt.

Hoe komt het toch dat mensen zich soms zó afstandelijk en koel opstellen en ijverig hun best doen om vooral zichzelf niet te laten zien? Ik word daar altijd hyper nerveus van en vraag mezelf dan af of ik wel een goede gastheer ben. Ik draag van alles aan, verander van onderwerp waarbij ik denk dat het volgende thema wel aan zal slaan, maar niks, niks gebeurt er. Het blijft algemeen, beschouwelijk en afstandelijk.

Sinds ik in mijn leven en werk de ‘Contactcirkel’ hanteer, weet ik dat deze mens zich isoleert, met als gevolg dat hij zich juist gaat onthechten aan jou, dat er geen contact gaat ontstaan en dat hij elke intimiteit zal vermijden. Dat doet hij om zich vast te klampen aan zijn eigen geslotenheid en angst en hij kan dan ook alleen na zo’n ontmoeting zelf de zinloosheid ervaren. Ik kan hem daar niet uittrekken, dat kan de persoon alleen maar zelf door zich te openen en zich kwetsbaar op te stellen (zie vorige blog).

Ik weet ook dat ik heel vaak deze mensen vanuit compassie tegemoet treedt omdat elk mens de moeite waard is en in elk mens huist een interessante levensgeschiedenis. Alleen het irritante aan mij is dat ik deze mens dan ga interviewen, soms zelfs achtervolgen met vragen om alsjeblieft binnen te mogen komen. Binnen in zijn hart en mee te trillen op zijn levenservaringen.

Niet iedereen houdt hiervan. Sommigen blijven gesloten als oesters. Ik zal dat moeten accepteren. Wat ik me wel voorgenomen heb is om in mijn vriendenkring dit gedrag bespreekbaar te maken en ervoor te gaan om elkaar écht te ontmoeten en niet te blijven hangen in social talk en algemeenheden. Ik wil mijn vrienden op hartsniveau ontmoeten en dan zie je dat de Contaktcirkel een Leitmotiv in mijn leven is. Je ontmoet iemand die jou ook wil ontmoeten in de uitwisseling van essentiële zaken, die je wil zien en die zich ook laat zien.

Dan wordt vriendschap voeding, liefde en ontdek je met elkaar dat een ontmoeting je ‘zin en betekenis’ geeft en doet het werkelijk fysiek pijn om afscheid te nemen. Dan sterf je een beetje en kijk je weer uit naar de volgende échte ontmoeting waarbij niks gek is en alles bespreekbaar is.

Dat is voor mij de diepe essentie van de Contactcirkel.

Op 28-07-2015, categorie: Blog door peterjan

Leave a Reply