Een diepgaande, confronterende ontmoeting.

(deze keer een blog door Peter-Jan In der Rieden)

Vanmiddag hebben wij een afspraak voor een interview.

Een interview door een student van een psycho-sociale opleiding.

Voor zijn eindwerkstuk interviewt hij mannenstellen met de vraag hoe het komt dat er bijna geen homomannenstellen te vinden zijn die workshops over relatietherapie willen volgen. De man in kwestie is zelf homo en heeft een relatie met een vriend.

Tijdens het interview ‘doorlopen’ we onze relatie, die inmiddels alweer bijna 41 duurt. Een heel gezamenlijk leven gaat aan ons voorbij met behulp van de interviewer. Hoe we elkaar hebben leren kennen, hoe onze coming-out verlopen is, zowel bij ieder individueel als ook bij ons als koppel. Herinneringen komen boven. Goh, wat lang geleden al. En toch is de impact van de gebeurtenissen nog voelbaar.

Heeft het acceptatieproces van jezelf als homo invloed of invloed gehad op jullie relatie? Wat is de invloed van de discriminerende ervaring in je onderwijsloopbaan op jullie relatie nu of geweest?

En weet je? Ondanks dat de confronterende herinneringen boven komen – of is het dankzij de pijnlijke en confronterende herinneringen, krijg ik het gevoel dat we dichter tot elkaar komen. Ik voel weer de afwijzing en vernedering van een dorpshuis vol mensen die stemmen over jou als persoon en of jij je carrière als onderwijzer mag voortzetten. Waar gebeurd! Ik voel de pijn, nu wel verzacht als een wat opgewonden gevoel, nog in mijn lichaam. Daarna ontroering als we vertellen hoe die ervaring ons dichter bij elkaar heeft gebracht en sterker heeft gemaakt. Sterker tegenover de buitenwereld, waar (nog steeds) vaak geoordeeld wordt over anderen zonder met die ander in contact te treden.

We vertellen over de laatste jaren in onze relatie en hoe een financiële pech we hebben gehad en aan de grond hebben gezeten. Natuurlijk is de student geïnteresseerd in de invloed die een financieel arme periode heeft op onze relatie. En wij vertellen ieder op zijn beurt over de overlevingsperiode, zoals wij die noemen. Waarin geen ruimte is om samen een tentoonstelling te gaan bekijken of een keer naar een theatervoorstelling te gaan, omdat dat geld kost. En dat hebben we niet. De spanning waarin we zitten wanneer dit zal gaan verbeteren. Het gebrek aan energie om nog met elkaar te vrijen. Het gebrek aan zin om nog iets te ondernemen. En toch … samen weten dat we een duidelijk doel voor ogen hebben: een kleinschaling trainingcentrum in Frankrijk. Tijdens het interview beseffen dat dit doel ons, naast het houden van, bijeen houdt, samen bindt, sterker maakt. Na 41 jaar samen … Ontroering maakt zich van me meester. Hoeveel koppels zouden het al lang opgegeven hebben? Elkaar opgegeven hebben? Naast ontroering is er ook trots. Trots dat we het toch maar flikken.

Indrukwekkend om zo je relatie de revue te laten passeren. Het voedt de rijkdom die we hebben. Nee, niet de financiën. Echter de gevoede rijkdom is duizend keer meer waard.

Is het een idee dat jij / jullie je relatie ook eens doornemen?

Wij doen dit ieder jaar bij de viering van onze ontmoetingsdag.

En jij / jullie?

Op 30-07-2015, categorie: Blog door peterjan

Leave a Reply