“Hij die me zal doen lachen, zal me nimmer zien schreien…”

Het was 1974 toen ik bovenstaand citaat gebruikte in een dating-advertentie in Vrij Nederland. Destrijds de enige krant die homo-advertenties opnam. Maar wat bedoelde ik met dit citaat?

Wanneer je altijd eerlijk bent met elkaar hoef je geen tranen te laten rondom list of bedrog, dan zal er oprechtheid, respect zijn en laat je elkaar in je waarden.

En wie reageerde er? Zesentwintig reacties vielen op de deurmat, van vrachtwagenchauffeur tot lector op de universiteit. Ik studeerde destijds in de avonduren sociale pedagogiek en had een studie-vriendin Mieke. Toen alle reacties binnen waren vroeg ik aan haar of zij de brieven en de ingesloten foto’s wilde markeren en dan zou ik intussen eten koken. Na het eten las ik alle brieven  en wanneer het me lukte om de juiste foto te koppelen aan de juiste brief, dan zou ik die persoon uitnodigen voor een eerste kennismaking.

Je raadt het al wie dat was: Peter-Jan In der Rieden.

Zo begon ons avontuur!

Ik had afgesproken dat hij mij op zaterdagochtend zou bellen omdat ik destijds geen telefoon had en die ochtend naar school zou gaan om daar zijn telefoontje af te wachten. De avond van tevoren was het laat geworden doordat ik in een sollicitatie-commissie zitting nam voor de werving van een nieuwe collega en wij achteraf nog wat dronken. Ik versliep me en kwam uren later op school aan waar het hoofd van de school rustig in zijn kantoor zat te werken. “Loek, er heeft vanmorgen een student gebeld die bij jou stage loopt geloof ik, maar ik zag jou niet!”

Ik merkte dat ik ging blozen want hij wist niet wie er aan de telefoon was geweest en wat een impact dit zou krijgen op mijn leven. Ik heb de spullen voor de maandag alvast klaargelegd in de klas en ben naar huis gegaan en heb in de telefooncel een telegram opgegeven met als tekst: “Heb me verslapen, kom alsnog!”

Intussen was ik thuis en vond het heel vervelend dat we elkaar hadden misgelopen. Het tijdstip van mijn telegram en het besluit van Peter-Jan om alsnog naar Brabant te rijden waren identiek. Wat heet toeval?

Daar ging de bel van mijn appartement en daar stond hij dan: een knappe vent, jasje los over de arm hangend met een prachtige kop haar: “Dag Peter-Jan” zei ik, omdat ik zijn naam kende en de foto had gezien.

Het werd urenlang praten over onderwijs, we waren beiden werkzaam in hetzelfde werkveld. Ik merkte bij mezelf dat ik hem wel heel leuk vond maar er niks over naar buiten durfde te  brengen. Na het eten – natuurlijk ging ik voor hem koken – stelde ik voor om ’s avonds uit te gaan in Tilburg. Vrienden van me hadden een gay-bar “Sans Rancune” en ik had het idee dat ik me daar vrijer zou voelen dan thuis. En dat bleek ook zo. We hebben gedanst samen en de eerste kus uitgewisseld. Een onvergetelijke avond.

Hij is nooit meer weggegaan en dat is vandaag – 17 augustus – precies 41 jaar geleden.

We hebben veel meegemaakt in die periode: miskenning, afwijzing en discriminatie, maar men heeft ons er nooit onder gekregen. We hielden van elkaar en we streden voor elkaar én er was een gezamenlijk doel: uitdragen van kennis, kunde en kunst.

Dat dit doel uiteindelijk een wending kreeg na de vreselijke affaire in Ammerzoden waar Peter-Jan weg zou moeten van het schoolbestuur, maar waar de ouders van zijn leerlingen op de barricade klommen en streden voor ‘hun meester’, konden we toen niet voorzien. Peter-Jan ging natuurgeneeskunde studeren, een yoga-opleiding volgen en samen openden we het “Centrum Plein” in Hank. Een gezondheidscentrum voor additieve geneeskunde.

Uit dit initiatief groeide geleidelijkaan de opleiding: educatie in coaching en counseling.

En nu 41 jaar later is de passie nog steeds springlevend, zijn we gelouterd door de pijnen in ons leven, geloven we meer dan voorheen in onze gezamenlijke levensopdracht en streven we naar een plek waar bewustwording, educatie, bezinning en duurzaamheid hoog in het vaandel staan.

“Dit kan weleens ons laatste project samen worden” zeiden we onlangs tegen elkaar. En als we dit project net zo lang volhouden als onze relatie, dan staat ons nog een lang leven te wachten.

Vandaag gaan we het stilletjes vieren samen: ik kook zoals altijd en we drinken er een glas champagne bij. Het leven mag gevierd worden: Proost!

Op 17-08-2015, categorie: Blog door peterjan
One Response to “Hij die me zal doen lachen, zal me nimmer zien schreien…”
  1. Jeannette van Trier
    19-08-2015 at 06:44

    Lieve mannen,
    Dit is toch wel een felicitatie waard, 41 jaar is een lange tijd.
    Wij hopen dat jullie dromen uitkomen en zien elkaar gauw.
    Jeannette en Gerard

Leave a Reply Cancel Reply

Cancel Reply