De emancipatie van het gevoel.

Er zijn mensen die zweren bij de wetenschap en alles dient dan ook wetenschappelijk verantwoord te zijn. Sinds ik me vast bijt in het studieboek “ De Voedselzandloper”  van dr. Kris Verburgh zet ik nog meer vraagtekens bij ‘ alles’  wat zogenaamd wetenschappelijk bewezen is.

Hij noemt dan ook terecht twee invalshoeken: het pseudowetenschappelijk gezwets en de traditionele wetenschapsbladen waar alleen gerenommeerde wetenschappers  in publiceren die geen enkele relatie hebben met de fabrikant of het merk, product wat onderzocht gaat worden.

Teveel mensen stellen het vertrouwen in de medische wereld zonder het vertrouwen in het eigen vermogen om ziekten te voorkomen en hun gezondheid op peil te houden. Toch hebben we allemaal een erg goed meetinstrument en dat is ons gevoel.

Ons gevoel laat ons niet in de steek en geeft vaak duidelijke signalen over het welzijn van geest en lichaam. Leren luisteren echter naar ons gevoel klinkt velen vreemd in de oren omdat we zo ver zijn afgedwaald van authentieke gevoelens als angst, onzekerheid, wanhoop, teleurstelling, liefde, warmte.

Mijn oude vriend, de huisarts Herman, vertelde me eens een anekdote die erop neerkomt dat vooral ‘ je gevoel’  bepaalt wat goed en niet goed voor je is. Het zijn jouw overtuigingen die met je aan de haal kunnen gaan. Een frietje en daar intens van genieten, hoeft geen schade te berokkenen aan je gezondheid, maar een frietje eten met een slecht gevoel (“Dit kan ik eigenlijk niet doen, want het is slecht!”) levert onmiddellijk negatieve gevoelens op die ergens in het lichaam worden opgeslagen.

Ons verstand kan iets recht praten wat krom is omdat het zogenaamd bewezen is.   Ons gevoel liegt niet.

Dit zie ik dan ook sterk terug wanneer ik met studenten werk rondom de methodiek ‘ tekening-analyse’  waarbij het onbewuste via tekeningen zichtbaar wordt en waar het verstand juist de grote afwezige hoort te zijn. Want wanneer het verstand er tussen komt, zie ik meteen hoe studenten en cliënten proberen iets ‘ recht’  te praten of zich distantiëren van hetgeen het onbewuste aanreikt.

Leren vertrouwen op je gevoel, leren luisteren naar je gevoel en leren handelen naar je gevoel is een menselijke kwaliteit die we op de achtergrond hebben geduwd doordat we meer oor hebben voor het zichtbare, voor datgene wat bewezen is.

Boeiend vind ik dan ook de dagboeken en autobiografieën van geleerden waarin ze onthullen dat via hun nachtbewustzijn – via dromen en gevoelens – zich mysteries onthullen waarna ze soms jaren nodig hebben om een wetenschappelijk bewijs hier om heen te vormen.  Wat was er dus eerder? Het gevoel of het verstand?

Het gevoel loopt altijd voorop.

Laten we dus ons meer richten op hetgeen we voelen om daarna verantwoording te nemen voor ons handelen. Je kunt in het klein beginnen: “Je komt ergens binnen en het ‘voelt’ niet goed: wat ga je doen?”

Je solliciteert en je bent op de plaats van je nieuwe werkgever: wat zegt je gevoel over deze plek: wil je hier wel gaan werken? Neem er dan verantwoording voor.

Je hebt een partner en het botst heel vaak tussen jullie: jullie verschillen teveel van mening en er wordt te vaak ruzie gemaakt. Ga na wat je gevoel zegt over je relatie en neem een beslissing.

Velen van ons zijn gewoon angsthazen die het liefst elke beslissing uitstellen zodat ze altijd de ander de schuld kunnen blijven geven.

Mijn gevoel zegt dat de ‘emancipatie van het gevoel’  nog maar in de kinderschoenen staat. Het vak ‘voelen’  terugbrengen naar de basis: de school. Dat helpt jonge mensen. Luister maar eens naar  het lied van Gerard van Maasakkers “Bloempjes zijn rood!”

In het lied hoor je de vervorming van de onderwijs-pedagogiek: het kind wordt gevraagd om een bloemenveld te tekenen en het kind gaat los. Krast en kleurt alsof haar leven ervan afhangt. Dan komt de juf en zegt: “ Bloempjes zijn rood en blaadjes zijn groen!”

En wanneer het kind in opstand komt, moet het de gang op met als gevolg dat het kind in het volgende leerjaar alleen maar rode bloempjes tekent met groene blaadjes. Het kind is geïnfiltreerd door het onderwijs en het algemene, beperkte,  beeld over bloemen.

Pijnlijk!

Op 16-09-2015, categorie: Blog door peterjan
3 Responses to De emancipatie van het gevoel.
  1. Lieve Loek en Peter-Jan,

    Van zo’n tekst word ik nu vrolijk. Duidelijk…kort en bondig en to the point….en het sluit volledig aan bij mijn visie dat we onszelf via het denken heel goed voor de gek kunnen houden, maar dat het lichaam …het gevoel… nooit, maar dan ook nooit liegt.

    Zelf ben ik uit een situatie gekomen, waarbij ik van jongs af aan een slechte gezondheid had (veel hoofdpijn-migraine, ontstekingen, verkoudheden, nekpijn, rugklachten, enz.). Tijdens mijn ontwikkeling na een fikse burnout heb ik, mede door het zelfrealisatiejaar, geleerd om beter naar mijn gevoelens te luisteren.

    Ondertussen zie ik ziekte dan ook niet meer als een “mechanisch” probleem, maar als een signaal dat er iets niet in orde is. Door luisteren naar mijn gevoel, zelfonderzoek, werken met de verkregen inzichten en meer en meer op mijn stroom te komen en de dingen te doen die bij mij passen (goed voelen) ben ik nu bijna het gehele jaar door vrij van ziekte.

    De mens is een complex geheel….lichaam en geest zijn 1…je kunt ze niet los van elkaar zien en mijns inziens dan ook niet te vervatten in wetenschappelijke modellen. Gelukkig niet!

    De laatste alinea..over de rode bloempjes… is een zin die mij erg triggert. Het betekent voor mij..dat…om tot ware heling te komen je alle (beperkende) overtuigingen die je hebt aangenomen opnieuw dient aan te gaan…te onderzoeken en je eigen waarheid naar boven te krijgen. Dan creëer je weer ruimte voor je zelf, ruimte voor je ziel….voor realisatie van je zelf.

    Liefs,

    Roy

  2. Wat een geweldige blog Loek!
    Van hoofd naar gevoel want daar ligt het Weten.
    Mijn hoofd was jaren mijn ” veiligheid” totdat ik steeds meer gedwongen werd naar mijn gevoel te gaan.

    Gevoel volgen brengt je veel verder en geeft meer voldoening in je leven.
    Je bent meer jezelf…en dat is waar het om gaat, toch?

  3. Lieve Loek,
    Zowel het doorschieten in het wetenschappelijk denken als het doorschieten in het volgen van je gevoel kent valkuilen. Je triggert me omdat ik het laatste herken in je blog. Dat zegt vanalles over mij natuurlijk, maar daarover later meer.

    Ons gevoel liegt niet, en ons lichaam evenmin. daar ben ik het mee eens; als ik bang ben ben ik bang, en als ik boos ben ben ik boos en dat voel ik in mijn lijf. Dat valt niet te ontkennen.
    Maar ook deze -op zich authentieke- gevoelens komen ergens vandaan. Ze worden opgeroepen door iets dat gebeurt of door iemand die iets zegt of doet. Iets dat mij bang of boos maakt. Dat is mijn patroon (geworden). Gebaseerd op mijn ervaringen heb ik (onbewust) besluiten genomen, over wie en hoe en wat ik ben en hoe ik me verhoud tegenover anderen, de wereld, de maatschappij. Dat resulteert in een patroon. Mijn patroon van denken, voelen en handelen volgt het verhaal dat ik over mezelf gemaakt heb en waar ik in ben gaan geloven.

    “Je gevoel volgen” is dus niet altijd zo handig. Je gevoel is onderdeel van jouw (onbewuste) patroon waarmee je je eigen illusies in stand houdt.
    Het sterke van het zelfrealisatie-jaar (vond en) vind ik dat juist de illusies die we over onszelf gecreëerd hebben blootgelegd worden. Door confrontatie en door zelfreflectie. Daardoor kunnen ingesleten patronen herzien en verlegd worden. Waardoor ik meer en meer mezelf word. ZELF-realisatie.

    Terugkomend op wat mij triggert en wat dat over mij zegt:
    Het triggert me dat voelen verheven wordt boven denken. Dan ben je volgens mij identiek aan de wetenschappers die het denken verheffen boven het voelen. Emancipatie gaat toch meer over gelijkstelling.
    Wat zegt het over mij? Leren reflecteren (herkennen-erkennen-expressie-loslaten) is het belangrijkste dat het IHC mij gebracht heeft. Dat betekende “durven nadenken over mijn gevoel en durven om anders te denken over wat ik voel”. Andere interpretaties toelaten waardoor het verhaal dat ik over mezelf gemaakt had kon veranderen. Illusies doorprikken. Daarvoor is het denken hard nodig. En lef.

    Zo, het staat er. Ik laat het los.

Leave a Reply Cancel Reply

Cancel Reply