Weg met lammerend onderwijs

Zelf kom ik uit het onderwijs en heb heel wat kinderen proberen iets bij te brengen. Ik heb altijd moeite gehad met leerplannen, groepsgemiddelde en werken om een bepaald doel te bereiken aan het einde van het jaar. Ik voelde me daarin tekort schieten t.o.v. de collega’s die alles via het boekje deden en die trots waren dat hun leerlingen dit of dat al beheersten, totdat een oud-leerling mij zijn eerste zelfgeschreven boek kwam aanbieden met als opdracht: “Voor mijn meester van de 3e klas, die meer mens dan meester was!”

Ik was geraakt en er ontstonden gesprekken. Het ging steeds over mijn passie en mijn talent om dàt bij kinderen te zien en naar boven te halen waarin het kind uitblonk.

Het was dan ook niet vreemd dat ik geraakt werd door het lied van Gerard van Maasakkers: Bloempjes zijn rood. De kern van het lied is dat elk kind creatief is en de wereld ziet als een grote oefentuin. Als het kind dan naar school gaat en een tekening mag maken, kleurt hij het hele vel vol met bloemen in allerlei kleuren. De juf zegt echter: “Bloempjes zijn rood en blaadjes zijn groen!”

Daar zal het kind het mee moeten doen en na veel straf besluit het kind om de juf gelijk te geven, maar ontmoet dan in de 2e klas een échte gepassioneerde juf die dezelfde opdracht geeft en schrikt wanneer het kind alle bloemen rood tekent, met groene blaadjes en de bloemen keurig in een rij.

De juf daagt het kind uit om vooral alle kleuren te gebruiken, maar het kind is al dermate afgericht en aangepast dat hij zegt: “Nee juf, bloempjes zijn rood en blaadjes zijn groen!”

We moeten eigenlijk op dit moment van de crisis – het omslagpunt in de wereld – besluiten om drie zaken wezenlijk anders te gaan doen:

  1. Diplomavrij onderwijs;
  2. Functievrij werken;
  3. Pensioenvrij leven.

Wanneer we onderkennen dat de persoon voor de klas niet meer alles beter weet en dat kinderen overal hun informatie vandaan kunnen halen, zijn diploma’s niet langer nodig. Nu refereert een diploma nog aan het oude adagio dat je net iets minder weet dan de leerkracht.

Een functie krijg je n.a.v. je diploma maar niet n.a.v. je talenten en passie. Je zou toch veel meer kunnen betekenen wanneer je met je talenten en passie op meer plaatsen inzetbaar bent i.p.v. alleen binnen het kader van je functie-omschrijving?

Heel veel mensen willen écht gaan leven wanneer ze gepensioneerd zijn. Dat betekent dat ze dan pas toe zijn aan het vormgeven van hun talenten en passie. Dat is een verkeerd denkmodel, dat leidt ertoe dat nu mensen alleen maar zo snel mogelijk op pensioen willen omdat ze dan eindelijk dàt kunnen gaan doen waarin ze goed en gepassioneerd zijn! Wat een gemiste kans.

Wanneer je echter werkt met je talenten dan wil je juist doorgaan en niet stoppen op een bepaalde leeftijd. Dat staat haaks op je levensenergie. Een kunstenaar gaat toch ook door?

We dienen iets fundamenteels te wijzigen: gebrek aan moed, gebrek aan glorie, gebrek aan waardering!

We dienen dus moed te hebben om te kiezen voor creatief ondernemingsschap waarbij er een andere organisatie gaat groeien, uitgaande van de talenten van mensen die er gepassioneerd mee omgaan.

We maken van lammeren (het begin van de schoolperiode) geleidelijk aan makke schapen die keurig in de pas lopen van de maatschappij en die wachten op het moment van ‘op pensioen gaan’ zodat ze eindelijk voor zichzelf kunnen gaan leven. Maar dan zitten ze nog steeds achter de omheining en is het vaak te laat.

Doordat macht en status aan het veranderen zijn in de ‘nieuwe wereld’ hebben we ‘zwarte schapen’ nodig die veranderingen in werking durven stellen, die vragen gaan stellen bij de organisatie, de doelen die nagestreefd worden en die op durven komen voor de talenten en de passie van anderen.

Onderwijs, werk, politiek, alles gaat op de schopstoel omdat zij het niet langer zijn die alleen toegang hebben tot de kennis. In onze samenleving is op veel verschillende manieren aan informatie te komen. Veel mensen gaan die informatie nu inzetten om nog meer met de eigen talenten naar buiten te komen en doen dat vaak op een creatieve, niet-alledaagse manier waardoor ze het ‘zwarte schaap’ zijn binnen de organisatie maar tevens ook de grote veranderaars in het totale systeem.

We dienen dus oog te hebben voor die zwarte schapen en hen te omarmen, te eren en te waarderen; zij denken en doen nu eenmaal ánders! De disbalans die er al is in de wereld, brengen zij in balans omdat voor hen slechts twee begrippen belangrijk zijn: passie en talenten.

Mocht je méér willen horen over dit thema, kijk dan naar:

www.jefstaes.com

Op 10-11-2015, categorie: Blog door peterjan