Nieuwsbrief Augustus 2016

Eindelijk thuis…

Ken je dat gevoel terugkomend van een fijne vakantie?
Weer naar huis gaan wanneer je terugkomt van een familiedag?
Lang afwezig te zijn geweest en je eigen huis weer zien!

Zo voelden wij ons na een afwezigheid van bijna 2,5 jaar. We zijn weer terug in Frankrijk. In een totaal andere streek dan voorheen – de Charente, een landbouwgebied waar stilte nog écht stilte betekent. Kleine percelen, verspreide bossen en meren en veel verlaten huizen. De jeugd lijkt wel massaal het gebied verlaten te hebben. Toch is het deze stilte die we nu even nodig hebben om na te denken, te rusten en een keuze te maken wat we met de rest van ons leven willen gaan doen. In deze streek een huis zoeken of elders in Midden-Frankrijk?

We weten het nog niet. Niet-weten staat op dit moment op onze agenda.

Eerst de broodnodige rust ervaren in onszelf, opnieuw weer vertrouwen opbouwen met betrekking tot onze intuïtie. Onze zielen-opdracht en het Franse genieten weer onderdeel laten zijn van ons dagelijks leven.

Hoe dat dagelijks leven er hier nu uit ziet?

Ontbijten op het grote overdekte terras, een dagplanning maken, bespreken wat we zullen eten en dan naar het stadje Confolens om op een terras een kop koffie te drinken en te mijmeren over het leven.

Wat eraan vooraf ging?

We waren al een tijd op zoek naar een tijdelijke woning in Frankrijk om van daaruit in alle rust een nieuwe woon en werkplek te vinden. Een oud-studente kwam ons in juni bezoeken en stelde haar nieuw gebouwde vakantiewoning voor als tijdelijk onderkomen. In een streek die we nauwelijks kennen: de Charente.

Dan wordt het mensen zoeken die mee willen helpen inpakken, spullen opslaan want het huis is immers gemeubileerd. Het is wél vakantietijd. Wie kunnen we nog bereiken? De aanvankelijke spontane aanmeldingen trokken zich terug om allerlei duidelijke redenen: ik ben geblesseerd en kan niet sjouwen, ik ben te moe, ik ben al op vakantie.

Bijzonder om dan – juist op dat moment – mensen te zien verschijnen die altijd voor ons klaar staan: Marie-Louise de Louw, Marjolijn Knippels, Hilde d’Aubioul, Annemie Naulants en Jan Hof kwamen helpen.

De avond voor ons vertrek kwam Alma Patist afscheid nemen en ontfermde zich over de administratie en andere spullen van het centrum: die staan nu bij haar veilig opgeborgen tot die weer nodig zijn in het nieuwe seizoen.

Een ontroerend afscheid van Alma, die in alles achter ons staat en stil maar duidelijk ondersteunend is. Helma en Jannie vinden bij haar een thuishaven wanneer ze werken voor het centrum en afreizen naar Brabant.

Jan – de partner van Yvonne Hof van Centrum Eikenhof – bracht een collega mee. Wat hebben deze twee mannen gesjouwd en geordend. In een bus met aanhanger werd alles vervoerd naar de goedkope opslag in Zeeland, waar Jan ook even voor gezorgd had. Een pak van ons hart!

In de loop van de middag vertrokken we dan richting Frankrijk: Hilde en Annemie met de honden in de auto en alle hoeken en gaten volgepropt met spullen en wij er achteraan met een volgepropte auto.

“Het is alsof ik de gevangenis verlaat, ik ben opgewonden over hetgeen ons te wachten staat en in mijn hoofd weet ik niks. Ik weet niet wat de bedoeling is van deze plek, ik ken de regio niet, ik geef me over….” Zei ik geëmotioneerd tegen Peter-Jan die eveneens blij was om Lage Mierde te kunnen verlaten.

Zo dicht bij de familie en zo vervreemd voelen. We hebben immers ruim 20 jaar in Frankrijk gewoond en dan raak je ook vervreemd van de familie. Ik keek er wel naar uit maar vond alleen een luisterend oor bij mijn oudste zus Cor, waar de deur altijd open stond. Ze is niet oordelend, heeft een verder reikende blik en vindt niks gek. De anderen zitten in hun vaste patronen en daar maakten we duidelijk geen deel meer van uit. Hoe eenzaam kun je dan zijn?

Toch was deze periode goed om te reflecteren: “Hoe nu verder met het centrum? En met wie?”

Altijd heimwee.

De hele Nederlandse periode kan ik samenvatten met de woorden: altijd heimwee. Heimwee naar het land en de cultuur die me zoveel gegeven hebben de laatste jaren. Heimwee naar de tijd die er is voor elkaar en waarbij de klok minder een dwingende rol speelt. Heimwee naar de uitgelopen lunches met vrienden en de lange en intense gesprekken. Heimwee naar de mooie luchten, de stilte en de indrukwekkende natuur. Heimwee naar de prachtige taal, de cultuur, het culturele erfgoed, de muziek en de begroeting met een handdruk, kus of beiden.

Heimwee naar de innerlijke stilte in mezelf. Ik geniet van het alleen-zijn in de stilte en me kunnen voorbereiden op de komst van studenten en gasten. Helemaal terug in de natuur laad ik me op. Ik geniet intens van de filosofische gesprekken met vrienden en studenten die nog ‘ergens’ over gaan en hoe we samen soms plannen smeden om er een betere wereld van te maken, te beginnen met onszelf. En dat hebben we véél en intens gedaan.

Het komt allemaal weer terug nu ik hier de Nieuwsbrief op het terras zit te maken. De honden Belle en Rose – twee labradors – liggen aan mijn voeten uitgeteld na een intensieve wandeling door het ‘eigen’ bos. We hebben een terrein van 3,5 ha tot onze beschikking met voornamelijk bossen, weiland, siertuin met fruitbomen, druiven, vijgen en lavendel. De eigenaars Miel en Elly zijn imkers en hebben zo’n 150 bijenkisten her en der staan bij de boeren voor de honing. Tevens maken ze mooie waskaarsen, zeep die in een plaatselijke winkel verkocht wordt.

Het leven lacht ons weer toe!

Aanvang nieuw studiejaar

In oktober gaan de verschillende groepen weer van start. En in januari 2017 zal een nieuwe eerste jaars groep beginnen.

Het is echter ook goed mogelijk dat tijdens de intensieve reflectieperiode van ons hier op deze bijzondere plek er ook andere initiatieven zullen opbloeien, maar daarover houden we jullie op de hoogte.

We zijn blij met het kernteam dat vanaf juli al onze dagelijkse beslommeringen heeft overgenomen. Jannie Bouwkamp is de dagelijks bereikbare trainer die je  kunt bellen of mailen. Zij bekijkt ook dagelijks de binnengekomen mails en handelt deze af.

Voor degenen die nog een vakantie tegoed hebben: Fijne vakantie!

Voor degenen die al terug zijn van hun vakantie: we hopen dat je weer energie hebt om te werken naar de realisering van je droom. Niets in het leven is belangrijker dan de regisseur te worden van je eigen leven en je niet laten leven door anderen!

Op 09-08-2016, categorie: Nieuwsbrieven door admin