Je onmacht is je sleutel

In 2008 – net voor de aanvang van de crisis – kochten we een ander huis om daar in de toekomst te gaan wonen en werken.We hadden echter ons project in de Ardèche nog niet verkocht.

Hier begon onze persoonlijke crisis.

“Heel veel diepe dingen kan je niet in je eentje oplossen
Want je bent bang voor het onbekende.
Dan mag je de scheppende kracht aanspreken.
Je zegt:
“Ik wil hier uitkomen” of
“Ik wil dit loslaten”.
“Help me hiermee!” (pag. 69)

Met dit citaat van Lenny Kuhr uit haar bundel Gekust door de eeuwigheid – Reis naar een ruimer bewustzijn, begin ik mijn onmacht duidelijker te voelen en te erkennen.
Alles leek zo mooi. Meer dan 20 jaar werken en investeren op een plek (Les Grangeonnes, St. Basile, Ardèche, Frankrijk) om uiteindelijk de plek te helen en alle losliggende percelen te verbinden met elkaar. Voor ons opleidingswerk hadden we 20 slaapplaatsen gecreëerd, mooie terrassen aangelegd, zwembad gemaakt en een indrukwekkende bloementuin vorm gegeven.
Het paradijs op aarde had vorm gekregen, maar een mens kan de plek niet bezitten, hooguit in bruikleen hebben. In bruikleen van de Grote Schepper. Het was duidelijk dat we een unieke oase hadden gecreëerd in de Noord Ardèche. De tijd was rijp om deze plek los te laten en ons te richten op een verdieping van ons werk: leraarschap.

“Een leraar moet de wetmatigheid kennen
Van het transformerende spirituele proces
En er op toezien dat zijn of haar groep geen sekte wordt.
Wanneer je beloftes af moet leggen
Of als er een straf opstaat om de leraar te verlaten,
Dan is het een sekte” (pag. 67)

De nieuwe plek was gevonden in Bourgondië. De verkoop van Les Grangeonnes wilde maar niet lukken. Aan alles gingen we twijfelen: te impulsief het kasteeltje gekocht, te hoge prijs voor het Ardèche-project, de huizenmarkt lag immers op zijn gat!
Na jaren mensen ontvangen, enthousiaste verhalen horen, begon de bank zich te roeren. “Elk bod dient met ons overlegd te worden”, was hun eis, omdat we een hoog overbruggingskrediet hadden gekregen. En dan…zomaar op een doordeweekse dag komt de makelaar met mensen kijken, waarvoor ons project veel te duur was. Ze zochten in een andere prijsklasse, maar kregen nu een idee wat er allemaal mogelijk was.
En juist deze mensen brachten een erg laag bod uit waarvan de bank vond dat we dit moesten accepteren, anders zou een openbare verkoping volgen.
De strop om onze nek werd aangetrokken. Vrienden trokken zich terug en zelden zijn we zo eenzaam geweest als in die periode. We raakten Les Grangeonnes kwijt, maar zagen tevens dat er een wonder moest gebeuren om uit deze negatieve spiraal te komen.
Het leraarschap kwam onder druk te staan. We voelden ons niet geloofwaardig om ons werk op een integere manier voort te zetten. We waren terecht gekomen in een overlevingsperiode.

Vertrouwen in het proces
“Om vertrouwen te houden in je spirituele proces
Is het goed dat je omringd wordt door mensen
Met hetzelfde verlangen”(pag. 66)

De kring om ons heen werd héél klein. Pseudo spirituele mensen bleken profiteurs te zijn van onze goede bedoelingen en gingen met onze intenties aan de haal.
Onze studenten begonnen zich te roeren: “Waren we wel in staat om het beste van onszelf te geven nu we zelf zó in de put zaten?”
We moesten buigen, steeds dieper en erkennen dat we bang waren, bang voor het onzekere, bang voor de toekomst, bang voor het zwaard van Damocles dat boven ons hing. De bank had ons in haar wurggreep, maar we hadden dit toch zelf gecreëerd? Niemand had toch gezegd dat we weg moesten gaan uit de Ardèche?

Ladder van verlangens
“Er is een hiërarchie in die krachten
Die we ‘verlangens’ noemen.
De kwaliteit van onze verlangens
Gaat van basaal naar verfijnd.
Het hoogste verlangen is het meest verfijnde
En dat is: het verlangen naar god, of naar eenheid”. (61)

Er was vanaf het begin dat we op Les Grangeonnes woonden, een stem in mij: “Maak dit af, je hebt het tijdelijk in bruikleen, en vertrek om je volgende stap te zetten!”
Ik was vooral benieuwd naar wat dan die volgende stap zou zijn. Ik had geen idee.
Jaren later – Les Grangeonnes was gerenoveerd – waren we op het kasteeltje van Josephine Baker in de Dordogne. We kregen een rondleiding en toen we in de woonkamer stonden, overkwam me iets speciaals. Ik was aan de grond genageld, kon geen kant op en hoorde een innerlijke stem: “Maak af wat ik heb laten liggen!”
“Wat moet ik daar nu mee?” dacht ik bij mezelf.
“Moet ik dan – evenals Josephine Baker, me richten op kinderen van verschillende nationaliteiten en hen opvoeden in respect voor elkaar? “
Ik duwde het weg en ging verder met m’n werk. De stappen die volgden, bleken onbewust het gevolg te zijn van die innerlijke stem. Ik nam ontslag van de hogeschool en richtte me helemaal op het eigen centrum. Bracht nuancering aan in de trainingen door méér en méér de leraar te worden i.p.v. de therapeut.
En dan…zomaar op een dag voel ik dat ik andere mensen om me heen wil hebben. Ik wil me omringen met mensen met hetzelfde verlangen.
Het verlangen om te komen tot een holistische opvoeding zie ik als een uitdaging, kijkend naar het groeipotentieel van de mens i.p.v. naar iemands onmogelijkheden en ziektes.
Er gebeurt iets in mijn hart. Josephine Baker bezoekt me in mijn dromen en laat me ons kasteeltje zien met gekleurde mensen en op een bepaald moment ervaar ik in mijn droom dat ik door jonge mensen verzorgd word.
De creator in mij zendt meteen dit bericht de wereld in: “Mensen gezocht om samen te leven/werken op een mooie plek in Bourgondië”.
Al snel wordt duidelijk dat ik té vroeg en té impulsief dit bericht de wereld inslinger.

Steeds dieper buigen
“Het ego verdwijnt niet bij het beklimmen
Van de spirituele ladder.
Bij iedere trap verruimt het bewustzijn zich.
Maar ook het ego verfijnt zich steeds meer
Het wordt steeds slimmer.
Tot op de hoogste trap kan het ego je ten val brengen.
Je zult steeds dieper moeten buigen om voort te gaan”. (71)

“Heb ik dan niet diep genoeg gebogen?”
Ben alles kwijt geraakt en worstel om mijn kop boven water te houden. Is het arrogantie om naar het kasteeltje te blijven verlangen? Is het een illusie? Wil ik het niet horen wanneer Lenny Kuhr mij hiermee confronteert?
En opnieuw is er een droom.
Het gaat goed met het uitkristalliseren van de opleiding: bijzaken worden geschrapt, alleen hoofdzaken én het eigen proces blijven overeind staan.
Mensen haken af omdat ze teveel geconfronteerd worden en teveel geattendeerd worden op discipline als hoogste goed voor de eigen spirituele groei. Bloemetjesspiritualiteit van alleen consumeren is voorbij!
Nieuw, ander publiek klopt aan.
En dan zie ik mezelf op Meunot (het kasteeltje) omringd door spirituele mensen, er is vreugde en plezier. Iets wat ik al heel lang niet meer ken. Blijkt dat er toch een sponsor is geweest die dit alles mogelijk heeft gemaakt. Ik schrik wakker!
Starend naar het plafond voel ik enerzijds vreugde, anderzijds twijfels.
Vreugde omdat het toch gelukt is.
Twijfels over deze plek! De plek is zo negatief beladen door het proces van afgelopen jaren dat ik me moeilijk voor kan stellen ooit daar mijn heil nog te vinden.
Ik laat de droom nog eens de revue passeren: ik ben nu meer een leraar dan therapeut. Het is een ontmoetingsplek geworden waar ras, geloof, seksuele voorkeur geen enkele rol spelen.
Ik zie een donker meisje huppelend door de tuin rozen plukken, terwijl een ander kind de kippen voert, mensen zitten onder de pergola te filosoferen en anderen trekken rustig baantjes in het zwembad.
Ik kijk ernaar en er komt een glimlach op mijn gezicht. Realiteit of illusie? Ik weet het nog niet.

“Dat wat je zelf niet kunt maar wel wilt,
Daarmee word je geholpen.
Je hoeft het dus niet zelf te kunnen,
Maar moet het wel zelf willen.
Dan wordt het je gegeven.
Je eigen onmacht doorbreekt de blokkade,
Wordt de sleutel voor de ontgrendeling.
Door verbinding te maken met de scheppende kracht
Creëer je een opening om je isolement te doorbreken”. (69)

Mijn oudste zus geeft me een tegeltjes-wijsheid mee wanneer ik mijn zorgen deel met haar.
“In dromen en liefde is niks onmogelijk!”
“Je hoeft je nergens voor te schamen, volg je hart!” zegt ze wanneer ik weer naar huis ga.
Het wordt tijd om het roer om te gooien. Het is Meunot niet geworden! We zijn alles kwijtgeraakt, maar niet onsZelf. We luisteren weer naar onze innerlijke stem die duidelijk aangeeft dat het tijd is om te verjongen en het stokje door te geven. Wijzelf richten ons meer op supervisie van de nieuwe collega’s en werken in de themaweken in Frankrijk. Daar ligt onze uitdaging.
We wonen op een mooie plek in Oradour Fanais (Charente) waar we met kleine groepen kunnen werken. Door de verwerking van de eigen pijn zijn we meester geworden in transformatieprocessen: we handelen niet vanuit de theorie maar vanuit doorleefde ervaringen.

De nummers achter de citaten verwijzen naar de pagina’s van het boek van Lenny Kuhr: Gekust door de eeuwigheid. ISBN: 978-90-6416-411-8
Ik spreek over ‘ons’ in het artikel: daarmee bedoel ik mijn partner Peter-Jan In der Rieden en mezelf.

Op 01-09-2016, categorie: Blog door peterjan