Onze nieuwe buren.

Eenmaal geland in de Dordogne, begint het grote genieten!
Alles is nog nieuw en onbekend en de meubels zijn nog niet gearriveerd, dus kamperen we in ons nieuwe huis aan de rand van het bos, aan een doodlopend weggetje.
Dat heeft zeker zijn charme. We wonen nu naast Fransen die ons werk begrijpen. Beide buren zijn psycholoog. Zij, een uiterst charmante Française, hij een pracht Braziliaan die na zijn studie psychologie instrumentbouwer is geworden. Hij bouwt gitaren.
Juist die gitaargeluiden hielden me laat buiten, genietend van de pure klanken in de verte.

Maar we hebben méér buren en die kwamen ons op een avond verwelkomen.
Drie merels zongen hun mooiste lied en trippelden richting het terras alsof ze zeggen wilden:
“Jullie zijn van harte welkom hier!”

Terwijl beide honden op deze warme zomeravond languit lagen te doezelen, verscheen een jonge haas op ons gazon, springend en dartelend van geluk. Hij zag ons, bleef rustig zitten en bekeek de situatie eens grondig.
Rose, onze bruine labrador, rekte zich uit maar zag de haas niet. De haas had Rose wél gezien en legde zijn oren plat in de nek, aandachtig onze kant uitkijkend en toen Rose weer haar oude pose aannam, rende de haas weg.

Intussen was op een tak een jong uiltje gaan zitten en bestudeerde de situatie. Net te ver van het terras om hem goed te kunnen bekijken. Een verrekijker is hier dan ook geen luxe, zeker wanneer je beginnend vogelaar bent: ik herken weinig vogelgeluiden. Kan de mus van de spreeuw onderscheiden en een merel herken ik ook nog wel, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

De merels waren echter niet gediend van het uilenbezoek en zetten het op een agressief krijsen totdat de uil het luchtruim koos. Net brutale jochies die keihard schreeuwen op straat om de aandacht te trekken.

Het werd stil in de tuin, de schemering had zich al helemaal ingezet toen uit het bos een jonge ree het gazon betrad. Beiden waren we ontroerd en vol verbazing keken we naar het mooie dier dat sierlijk enkele passen zette op mijn pas gemaaide gras. Hij kwam duidelijk op inspectie, keek goed rond, zag ons zitten en bleef minutenlang in onze richting staan kijken.
Ik heb snel een wens gedaan, want het hertje staat voor mij voor: “Het komt goed!” en juist dat voelde ik in al mijn cellen. De tranen rolden over mijn wangen.

“Hier heb ik zo lang op gewacht en eindelijk ben ik thuis!”

Op 02-08-2017, categorie: Blog door peterjan

Leave a Reply