“Er is veel om dankbaar voor te zijn”

(schreef Hank Heijn in haar aan mij verzonden boek)

Enkele jaren geleden toen we naar Nederland waren gevlucht: ontheemd en alles kwijt, waren er nauwelijks mensen die zich om ons bekommerden. Of beter gezegd: we lieten nog maar weinig mensen toe in ons leven vanuit schaamte, teleurstelling en groot verdriet. We hadden onze droom niet waar kunnen maken.
En dan…..afgelopen week was de volledige omslag.

Ik kreeg via haar uitgever het boek over Hank Heijn, wiens man destijds ontvoerd en vermoord is, en waarover zij in haar levensverhaal spreekt en in staat is om de dader te vergeven. Zich te kunnen verzoenen met het verleden.
Ik had gereageerd op een oproep over ‘verzoening’ en sprak in mijn bijdrage over de essentie van verzoening, waarna het leven zich pas écht weer verder kan ontwikkelen.

Zelf had ik toch wel veel moeite met ‘verzoening’ door hetgeen me was overkomen en hoe anderen misbruik hadden weten te maken van mijn depressieve periode onder het mom van helpen. Ik was niet meer mezelf, ik was mezelf kwijt.

In ons werk is verzoening van zo’n groot belang omdat je dan ook karmisch zaken afwerkt. Het werd dus tijd om tot verzoening over te gaan en ieder doet dat op zijn eigen manier. Mijn manier was mediteren, wandelen met de honden en me laten raken door de overweldigende natuur van de Dordogne.

Ik voelde mijn ontroering, ik voelde de dankbaarheid dat we hier ‘mogen’ wonen en iemand daagde me uit om een verlanglijstje op facebook te zetten omdat zoveel mensen ons werk kennen, zelf onderdeel ervan geweest zijn of ons in ieder geval via facebook volgen. Met de nodige overmoed – want ik herkende mijn angst wel degelijk en mijn schaamte zo in de trant van ‘wat zullen mensen wel niet denken, hoe durft hij zoiets te vragen’ – deed ik een poging.

Ik probeerde het los te laten al kwamen er spontaan wel reacties in de trant van: “Jij durft te vragen” tot “bescheidenheid is je niet vreemd!”

Ai, nu had ik wel iets de wereld in geslingerd en me niet goed afgestemd wat dit teweeg zou brengen….we hebben het geweten.
Met het boek over Hank Heijn begon de grote verrassing voor ons. Bijna dagelijks kregen we reacties, telefoontjes en mails van oud-studenten en vooral oud-cliënten die ooit een Zomerschool in de Ardèche gevolgd hadden.
De teneur van de berichten was hetzelfde: “Ik wil jullie helpen omdat ik zoveel gehad hebben aan hetgeen jullie mij aangereikt hebben!”
Daarna volgde soms ontroerende ontboezemingen maar ook klinkklare afspraken: “Dan en dan ben ik op vakantie in de Dordogne en wil jullie verrassen. Ik bel wanneer ik op de plek van bestemming ben”.
Een andere reactie kwam spontaan binnen: “Ik ken jullie goede smaak voor schoonheid en ben zo blij dat jullie weer met groepen gaan werken. Nu begreep ik van Loek dat hij voortaan het ‘mooie Engelse’ servies ook voor de groep wil gebruiken. Daar moet men dan wel zorgvuldig mee omgaan want jullie hebben mij juist geleerd dat holisme zit in de kleine dingen: waardering hebben voor materie en voor spiritualiteit en niet doorslaan in één van de twee. Ik stuur je een cheque voor een vaatwasser. Ik denk dat je er daar wel een voor kunt kopen!”

En dan staat op maandag – ik ben net begonnen met het levensverhaal van onze eerste cliënt uit Duitsland – een oud deelnemer van de Zomerschool voor de deur. “Ik ga voor jullie een zitmaaier halen, zeg me maar waar ik terecht kan!”

Een voormalige arts uit één van onze groepen had heel goed begrepen dat voor depressieve mensen bewegen noodzakelijk is. Nu is onze depressie voorbij, maar hij vond dat we wel meer aandacht moesten geven aan bewegen. “Ik zag in Le Bugue dat een fietshandel stopt met zijn zaak en er worden grote kortingen gegeven. Ik dacht. Nu toeslaan voor Loek en Peter-Jan en niet langer hen de kans geven om smoesjes te verzinnen om maar niet te hoeven bewegen. Mannen, achter in mijn auto heb ik twee nieuwe fietsen, ze zijn niet hetzelfde, maar dat zijn jullie ook niet. Geniet ervan en ga de omgeving fietsend verkennen!”

En zo geschiedde…..de week van verrassingen.

“Er is zoveel om dankbaar voor te zijn…”,aldus Hank Heijn.

En dat zijn we. Ontroerd, blij verrast en alles stroomt in ons. We werken aan de nieuwe website met Arnold Martina en die hopen we eind september in de lucht te hebben, want daarin bieden we onze eerste workshop aan, gegeven in ons eigen huis op deze unieke locatie. Daarna wordt dezelfde workshop elders in de Dordogne gegeven met grotere groepen. Dus nu de kans om op onze woonplek in een kleine, intieme groep te werken aan je eigen proces: “Groeien door verlies”.
We zullen iets ‘los’ moeten laten om de volgende stap te kunnen zetten en wij kunnen ons terecht ervaringsdeskundigen noemen.

Op 24-09-2017, categorie: Blog, Nieuws door peterjan

Leave a Reply